بخش ۱۳۳ - منع کردن انبیا را از نصیحت کردن و حجت آوردن جبریانه
هوش مصنوعی: در این شعر، قوم به نصوحان می‌گویند که صحبت‌های او کافی است و اگر درست باشد، در این ده کسی وجود دارد. خداوند بر دلهای آنها قفل زده است و هیچ‌کس نمی‌داند که آیا خالق آنها را در پیش خواهد برد یا نه. شاعر به نقاشی هستی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز تغییر نخواهد کرد، حتی اگر سنگ را صد سال به لعل تبدیل کنیم یا از خاک خواسته شود که صفات آب را بگیرد. تمامی موجودات و عناصر از آسمان تا خاک، هر کدام سرنوشت و ویژگی خاص خود را دارند و هیچ یک نمی‌توانند از مسیر خود خارج شوند.
قوم گفتند ای نصوحان بس بوداینچ گفتید ار درین ده کس بود
هوش مصنوعی: مردم گفتند، ای نصوحان، دیگر بس است، این چیزها را گفتید. اگر در این ده نفر کسی باشد، کافی است.
قفل بر دلهای ما بنهاد حقکس نداند برد بر خالق سبق
هوش مصنوعی: خداوند قفلهایی بر دلهای ما گذاشته است و هیچ کس نمی‌داند که این قفلها بر خالق پیشی گرفتهاند.
نقش ما این کرد آن تصویرگراین نخواهد شد بگفت و گو دگر
هوش مصنوعی: نقش ما به دست آن هنرمند ایجاد شد و او دیگر نمیتواند همانطور بازآفرینی کند و این موضوع را در مکالمهای با او مطرح کردم.
سنگ را صد سال گویی لعل شوکهنه را صد سال گویی باش نو
هوش مصنوعی: اگر سنگ را به مدت صد سال هم بگویی که تبدیل به جواهر میشود، باز هم تغییر نمیکند. و اگر چیزی کهنه را هم به مدت صد سال بگویی که نو است، در واقعیت همان کهنه باقی میماند. در واقع، این بیت به این معناست که تغییر ماهیت و کیفیت یک چیز، صرفاً با گفتن و صحبت کردن دربارهاش ممکن نیست و نیاز به واقعیات و شرایط دارد.
خاک را گویی صفات آب گیرآب را گویی عسل شو یا که شیر
هوش مصنوعی: خاک انگار ویژگیهای آب را به خود میگیرد و آب نیز به نوعی شبیه عسل یا شیر میشود.
خالق افلاک او و افلاکیانخالق آب و تراب و خاکیان
هوش مصنوعی: خداوند، آسمانها و ستارهها را خلق کرده و همچنین خالق زمین، آب و موجودات زنده بر روی آن نیز هست.
آسمان را داد دوران و صفاآب و گل را تیره رویی و نما
هوش مصنوعی: زمان آسمان را با زیبایی و صفا آذین کرده، اما آب و گل را با رنگی تیره و ظاهری ناخوشایند درآورده است.
کی تواند آسمان دردی گزیدکی تواند آب و گل صفوت خرید
هوش مصنوعی: کی میتواند آسمان را دردی تحمل کند؟ کی میتواند از آب و گل، پاکی و خلوص به دست آورد؟
قسمتی کردست هر یک را رهیکی کهی گردد بجهدی چون کهی
هوش مصنوعی: هر کس در زندگیاش راه و مسیری دارد و زمان آن مشخص نیست که چه زمانی به هدفش میرسد. مانند این که نمیدانیم چه زمانی به دستاورد یا تغییر مهمی خواهیم رسید.