بخش ۱۴۸ - قصهٔ فریاد رسیدن رسول علیه السلام کاروان عرب را کی از تشنگی و بی‌آبی در مانده بودند و دل بر مرگ نهاده شتران و خلق زبان برون انداخته
هوش مصنوعی: در این قطعه، گروهی از عرب‌ها به خاطر قحطی و کمبود آب دچار سختی شده‌اند و کاروانی در بیابان مانده است. ناگهان رسول خدا (محمد) برای یاری آن‌ها ظاهر می‌شود و با دیدن کاروانی بزرگ، به آن‌ها دلسوزی می‌کند. او با سفارش به شتران، آب را فراهم می‌کند و همه را سیراب می‌سازد.
در این لحظه، شتربانی که ابتدا رسول را نمی‌شناسد، کم‌کم می‌فهمد که او همان شخصی است که با سحر و کلامش گروهی را تحت تأثیر قرار داده است. پس از اینکه آب از مشک رسول جاری می‌شود، معجزه‌هایی رخ می‌دهد و همه از آب سیراب می‌شوند.
در اینجا، شاعر به پرسش درباره نقش علل و اسباب و قدرت خداوند می‌پردازد و می‌گوید که خداوند بدون علت می‌تواند معجزه کند و کارها را از عدم به وجود آورد. همچنین اشاره‌ای به توبه و رحمت خداوند دارد و تأکید می‌کند که خداوند رحمتش را بی‌توجه به خطاهای انسان عطا می‌کند. در نهایت، حيرت کاروان از این معجزه و قدرت رسول خدا و رحمت او به تصویر کشیده می‌شود.
اندر آن وادی گروهی از عربخشک شد از قحط بارانشان قرب
هوش مصنوعی: در آن بیابان، تعدادی از اعراب به خاطر خشکسالی و کمبود باران، جان خود را از دست دادند.
در میان آن بیابان ماندهکاروانی مرگ خود بر خوانده
هوش مصنوعی: در میانه یک بیابان، کاروانی متوقف شده و سرنوشت خود را پذیرفته است.
ناگهانی آن مغیث هر دو کونمصطفی پیدا شد از ره بهر عون
هوش مصنوعی: به ناگهان، آن کسی که یاریدهنده هر دو جهان است، به سوی ما ظاهر شد تا کمک کند.
دید آنجا کاروانی بس بزرگبر تف ریگ و ره صعب و سترگ
هوش مصنوعی: در جایی بزرگ راهی کاروانی را دید که بر روی شنها و در مسیر دشواری در حرکت بود.
اشترانشان را زبان آویختهخلق اندر ریگ هر سو ریخته
هوش مصنوعی: شتران آن‌ها با زبانهای آویخته، در حال حرکت در بیابان هستند و خاک و ریگ در هر طرف پراکنده شده است.
رحمش آمد گفت هین زوتر رویدچند یاری سوی آن کثبان دوید
هوش مصنوعی: خداوند رحمتش را نازل کرد و فرمود: بشتابید و زودتر حرکت کنید، که چند نفر به سمت آن تپهها میدوند.
گر سیاهی بر شتر مشک آوردسوی میر خود به زودی می‌برد
هوش مصنوعی: اگر سیاهی بر شتر مشک بیفتد، به زودی آن را نزد صاحبش می‌برد.
آن شتربان سیه را با شترسوی من آرید با فرمان مر
هوش مصنوعی: آن شتربان سیاهپوست را با شترش به سمت من بیاورید، بر اساس دستوری که به شما دادهام.
سوی کثبان آمدند آن طالبانبعد یکساعت بدیدند آنچنان
هوش مصنوعی: بعد از یک ساعت، آن کسانی که به سمت تپههای شنی رفته بودند، چیزی را مشاهده کردند که بسیار حیرتانگیز بود.
بنده‌ای می‌شد سیه با اشتریراویه پر آب چون هدیه‌بری
هوش مصنوعی: یک بنده سیاهچهرهای بود که بر الگوی آبیرنگی سوار شده بود، مانند کسی که اهمیت و ارزش هدیهای را حمل می‌کند.
پس بدو گفتند می‌خواند ترااین طرف فخر البشر خیر الوری
هوش مصنوعی: پس به او گفتند که اینجا فخر بشر، بهترین مخلوق، تو را می‌خواند.
گفت من نشناسم او را کیست اوگفت او آن ماه‌روی قندخو
هوش مصنوعی: او گفت: من او را نمیشناسم، کیست؟ طرف پاسخ داد: او همان ماه‌روی شیرینی است.
نوعها تعریف کردندش که هستگفت مانا او مگر آن شاعرست
هوش مصنوعی: انواع مختلف درباره او توضیحاتی دادند و گفتند که او وجود دارد، اما شاید تنها آن شاعر باشد که واقعی و پایدار است.
که گروهی را زبون کرد او بسحرمن نیایم جانب او نیم شبر
هوش مصنوعی: او با جادو به گروهی زبان داد؛ من به سوی او نمیروم و حتی یک قدم هم نزدیک نمیشوم.
کش‌کشانش آوریدند آن طرفاو فغان برداشت در تشنیع و تف
هوش مصنوعی: او را به سمتی کشیدند و او در پاسخ به این عمل، فریاد بلندی زد و به شدت اعتراض کرد.
چون کشیدندش به پیش آن عزیزگفت نوشید آب و بردارید نیز
هوش مصنوعی: زمانی که او را به حضور آن محبوب بردند، گفت که ابتدا آب بنوش و سپس چیزی را بردارید.
جمله را زان مشک او سیراب کرداشتران و هر کسی زان آب خورد
هوش مصنوعی: او با مشک خود، همه را سیراب کرد؛ شتران را آب داد و هر کسی از آن آب نوشید.
راویه پر کرد و مشک از مشک اوابر گردون خیره ماند از رشک او
هوش مصنوعی: راویه آب را پر کرد و مشک او که عطرش مانند مشک است، ابر آسمان به خاطر زیبایی و شکوه او در حیرت مانده است.
این کسی دیدست کز یک راویهسرد گردد سوز چندان هاویه
هوش مصنوعی: این شخصی که دیدهاید، با یک برخورد یا دیدار ساده، می‌تواند احساسات عمیق و سوزناک را در دل ایجاد کند.
این کسی دیدست کز یک مشک آبگشت چندین مشک پر بی اضطراب
هوش مصنوعی: این شخص را دیدهای که با یک مشک آب، چندین مشک را بی هیچ نگرانی پر کرده است.
مشک خود روپوش بود و موج فضلمی‌رسید از امر او از بحر اصل
هوش مصنوعی: موی مشک، پوششی است که زیبایی و لطافت آن را میپوشاند، و نعمت و فضیلت از اراده او به ما میرسد، درست مثل آبی که از دریا سرچشمه میگیرد.
آب از جوشش همی‌گردد هواو آن هوا گردد ز سردی آبها
هوش مصنوعی: آب در حال جوشان شدن، باعث ایجاد بخار می‌شود و این بخار به خاطر سردی آبها، به حالت مایع برمیگردد.
بلک بی علت و بیرون زین حکمآب رویانید تکوین از عدم
هوش مصنوعی: به طرز شگفتانگیزی، بیدلیل و خارج از این قوانین، آب به زندگی بخشیده و از عدم، موجودات را شکل داده است.
تو ز طفلی چون سببها دیده‌ایدر سبب از جهل بر چفسیده‌ای
هوش مصنوعی: از کودکی به علتها توجه کرده‌ای و به همین دلیل از نادانی به آن‌ها چسبیدهای.
با سببها از مسبب غافلیسوی این روپوشها زان مایلی
هوش مصنوعی: تو به واسطهها مشغول هستی و از اصل موضوع غافل شدهای، به این حجابها تمایل داری و از حقیقت دور شدهای.
چون سببها رفت بر سر می‌زنیربنا و ربناها می‌کنی
هوش مصنوعی: وقتی ابزارها و دلایل دیگر از میان رفتند، به دعا و نالهی خداوند مشغول میشوی و نیایشهای خود را آغاز می‌کنی.
رب می‌گوید برو سوی سببچون ز صنعم یاد کردی ای عجب
هوش مصنوعی: خداوند میفرماید وقتی به یاد ساخته من هستی، به سوی وسیلهها و اسباب زندگی برو و از آن‌ها استفاده کن.
گفت زین پس من ترا بینم همهننگرم سوی سبب و آن دمدمه
هوش مصنوعی: از این پس تصمیم دارم تو را ببینم و به هیچیک از عوامل و اوضاع اطراف توجهی نکنم.
گویدش ردوا لعادوا کار تستای تو اندر توبه و میثاق سست
هوش مصنوعی: می‌گوید: ای تو که در توبه و پیمان خود سستی می‌کنی، نگذار به گذشته برگردی و به عادات قبلیات بازگشتی.
لیک من آن ننگرم رحمت کنمرحمتم پرست بر رحمت تنم
هوش مصنوعی: اما من به آن نگاه نمیکنم، بلکه رحمتی میکنم و رحمت من بر بدنم سایهافگن است.
ننگرم عهد بدت بدهم عطااز کرم این دم چو می‌خوانی مرا
هوش مصنوعی: من به گذشته بد تو فکر نمیکنم و از بزرگواریات در این لحظه که به من دعوت می‌کنی، هدیهای دلمشغول نمیشوم.
قافله حیران شد اندر کار اویا محمد چیست این ای بحر خو
هوش مصنوعی: کارهای تو که ای محمد، قافله را به شگفتی انداخته و حیرت زده کرده است. این شگفتی مانند دریا عمق دارد و چیزی نیست که به راحتی قابل درک باشد.
کرده‌ای روپوش مشک خرد راغرقه کردی هم عرب هم کرد را
هوش مصنوعی: شما به زیبایی و شیکپوشی این مقام یا شخصیت ارزشمندی پرداختهاید که هم عرب‌ها و هم کردها را تحت تاثیر قرار داده و محو خود کردهاید.