بخش ۱۵۴ - وجه عبرت گرفتن ازین حکایت و یقین دانستن کی ان مع العسر یسرا
این شعر به انسان‌ها یادآوری می‌کند که باید در برابر حوادث ناخوشایند صبور باشند و همواره به حکم خدا راضی باشند. شاعر می‌گوید که نیکوگمان بودن و استفاده از شرایط بد، می‌تواند به انسان کمک کند؛ او باید مثل گل باشد که در همه حال خنده‌زن است. شاعر توصیه می‌کند که در مواجهه با سختی‌ها نباید ناامید شد و باید به‌یاد داشت که هر مشکلی قضای الهی است برای دفع بلایی بزرگتر. در نهایت، شاعر بر این حقیقت تأکید می‌کند که از طریق تحمل بلاها می‌توان از مشکلات بزرگتر جلوگیری کرد و به آرامش دست یافت.
عبرتست آن قصه ای جان مر تراتا که راضی باشی در حکم خدا
هوش مصنوعی: این داستان برای تو عبرتی است تا در برابر قضا و قدر خداوند راضی و خشنود باشی.
تا که زیرک باشی و نیکوگمانچون ببینی واقعهٔ بد ناگهان
(این قصه برای آن است تا بیاموزی که) زیرک و دانا و خوشبین باشی وقتی که واقعهای بد برای تو رخ میدهد.
دیگران گردند زرد از بیم آنتو چو گل خندان گه سود و زیان
دیگران در حوادث بد ناامید و وحشتزده میشوند، اما تو همچون گُل چه در سود و چه در زیان شاد هستی.
زانک گل گر برگ برگش می‌کنیخنده نگذارد نگردد منثنی
مثل گل وقتی که حتی برگهایش کنده میشود خندان است.
گوید از خاری چرا افتم به‌غمخنده را من خود ز خار آورده‌ام
که می‌گوید چرا از خار و حادثهای بد غمناک شوم!؟ این شادی را من خود از غم بهدست آورده‌ام.
هرچه از تو یاوه گردد از قضاتو یقین دان که خریدت از بلا
هرچیزیکه از دست بدهی و تقدیر و قضاست؛ تو تردید مکن که آن، تو را از بلا حفظ کردهاست.
ما التصوف قال وجدان الفرحفی الفؤاد عند اتیان الترح
هوش مصنوعی: در تصوف، به انسان میآموزند که هنگام ورود به مراحل و حالات روحانی، احساس شادی و خوشحالی در دل خود را تجربه کند.
آن عقابش را عقابی دان که اودر ربود آن موزه را زان نیک‌خو
آن عِقاب و سختی را به عنوان آن عُقاب در نظر بگیر که کفش آن نیکسیرت را ربود.
تا رهاند پاش را از زخم مارای خنک عقلی که باشد بی غبار
تا پاهایش را از نیش و زخم مار مصون بدارد؛ خوشا بحال عقل و اندیشهای که پاک باشد!
گفت لا تاسوا علی ما فاتکمان اتی السرحان واردی شاتکم
هوش مصنوعی: نگران آنچه که از دست دادهاید نباشید، وقتی گرگها بیایند و گوسفندهایتان را ببرند.
کان بلا دفع بلاهای بزرگو آن زیان منع زیانهای سترگ
که آن حادثه و بلا، مانع و دفعکننده بلاهای بزرگتر است و آن زیان، مانع رسیدن زیانهای سترگ.