بخش ۱۷۱ - بیان آنک هرچه غفلت و غم و کاهلی و تاریکی‌ست همه از تن است کی ارضی است و سفلی

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی رابطه میان جسم و روح می‌پردازد و به این حقیقت اشاره می‌کند که ما از طریق تن خود، به اشعار و اسرار روح پی می‌بریم. وقتی که انسان از قید جسم رها می‌شود، تجلیات واقعی و نورانی را می‌بیند و دیگر شب و سایه‌ای وجود ندارد. همه چیز از زمین و طبیعت نشأت می‌گیرد و نه از آسمان. همچنین اشاره شده که احساسات و حالات مختلف بدن نظیر رنگ صورت به ترکیب‌های مختلف مزاج‌ها وابسته است. در نهایت، شاعر به اهمیت عقل و درک صحیح از حقایق اشاره می‌کند و می‌گوید که درک عمیق و واقعی از دین و حقیقت، فراتر از علل ظاهری و جزئی است. انسان باید از قیاس و گزاره‌های سطحی فراتر رفته و به جوهر و معنای عمیق‌تر برسد. در این مسیر، عقل و فهم قوی انسان می‌تواند به او کمک کند تا از ظواهر گذر کند و به حقیقت نزدیک شود.