بخش ۴۳ - مثل قانع شدن آدمی به دنیا و حرص او در طلب دنیا و غفلت او از دولت روحانیان کی ابنای جنس وی‌اند و نعره‌زنان کی یا لَیْتَ قَوْمي یَعْلَمونَ

هوش مصنوعی: این شعر به نقد و بررسی رفتار برخی افراد نسبت به حقیقت و معنویت می‌پردازد. شاعر با داستانی از سگی و گدای کور شروع می‌کند که به اشتباه به دنبال شکار است. گدای کور از سگ می‌پرسد که چرا در جستجوی شکار است در حالی که در کوه‌ها، هم‌قومش به دنبال شکار گور هستند. سپس گدای کور به تزویر و نیرنگ اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که برخی از مریدانش برای کسب آب شور به او روی می‌آورند، در حالی که باید از آب شیرین الهی استفاده کنند. او به سادگی می‌گوید که باید به جستجوی حقیقت و نور الهی بپردازند و از ظواهر فریبنده بپرهیزند. شاعر در ادامه به مسأله مرگ و زندگی و وجود دو نوع مرگ اشاره می‌کند: یک نوع مرگ جسمی که همه را فرا می‌گیرد و نوع دیگری که به واسطه عشق به خداوند می‌تواند به زندگی دینی و روحانی و جاودانه منجر شود. در نهایت، اشاره می‌کند که تنها با پیوند به حق و حقیقت می‌توان از زندگی واقعی و معنوی بهره‌مند شد و از ترفندهای دنیوی بفهمند. شاعر با دعوت به تصفیه روح و فرار از دنیای ظاهری و فریبنده، درصدد است تا مخاطب را به سمت شناخت واقعی خود و اتصال به حقیقت معنوی سوق دهد.