بخش ۱ - سر آغاز

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به مدح حسام الدین و نورانیت او پرداخته است. شاعر به ستایش او به عنوان یک معلم و شخصیتی والا می‌پردازد و می‌گوید که اگر دنیا پر از انسان‌های محجوب و کثیف نبود، قهرمان‌ها و بزرگان راستین بیشتر درک می‌شدند. مدح او را با زندانیان و مشکلات دنیا مقایسه می‌کند و می‌گوید که توصیف واقعی او در جمعی از روحانیون و نه در جایی که افراد حسود و محدود هستند، می‌تواند بیان شود. وی به قدرت و عظمت حسام الدین اشاره می‌کند و می‌گوید که درک حقیقت او فراتر از عقل‌های معمولی است. نیز، به طبیعت بازی‌های کلامی و رازآلود بودن توصیف‌هایش اشاره دارد و تأکید می‌کند که شناخت حسام الدین نیازمند بینش و ذوق بالاست. شاعر در ادامه به تمثیل‌های تصویری و عمیق درباره نور و تاریکی می‌پردازد و می‌گوید که نور حسام الدین می‌تواند راه را برای کسانی که در ظلمات زندگی می‌کنند، روشن کند. در نهایت بیان می‌کند که دانشی که از حسام الدین به دست می‌آید، از محدودیت‌های عادی فراتر بوده و می‌تواند جان‌ها را شاداب کند.