بخش ۵۸ - مریدی در آمد به خدمت شیخ و ازین شیخ پیر سن نمی‌خواهم بلک پیرعقل و معرفت و اگرچه عیسیست علیه‌السلام در گهواره و یحیی است علیه‌السلام در مکتب کودکان مریدی شیخ را گریان دید او نیز موافقت کرد و گریست چون فارغ شد و به در آمد مریدی دیگر کی از حال شیخ واقف‌تر بود از سر غیرت در عقب او تیز بیرون آمد گفتش ای برادر من ترا گفته باشم الله الله تا نیندیشی و نگویی کی شیخ می‌گریست و من نیز می‌گریستم کی سی سال ریاضت بی‌ریا باید کرد و از عقبات و دریاهای پر نهنگ و کوههای بلند پر شیر و پلنگ می‌باید گذشت تا بدان گریهٔ شیخ رسی یا نرسی اگر رسی شکر زویت لی الارض گویی بسیار

هوش مصنوعی: یک مرید پیش پیر می‌رود و پیر در حال گریه است. وقتی مرید او را گریان می‌بیند، او نیز به گریه می‌افتد. در این حال، مرید متوجه می‌شود که گریه او تقلیدی از حال شیخ بوده و در واقع او نمی‌داند که چرا شیخ گریه می‌کند. مرید به این نتیجه می‌رسد که شاید گریه‌ی شیخ از فهمی بالاتر ناشی می‌شود، در حالی که گریه‌ی او به دلیل تقلید و عدم درک واقعی است. شیخ از مریدانش نمی‌خواهد که فقط تقلید کنند، بلکه نسبت به حقیقت و درک عمیق‌تر از حالات واقعی افراد راهنمایی می‌کند. او نتیجه می‌گیرد که بسیاری از انسان‌ها در تقلید و درک ظاهری از امور مانده‌اند و این موجب گمراهی‌شان شده است. در نهایت، مرید به این درک می‌رسد که گریه‌ی شیخ به دلیل جهاد و تجربه‌ی چندین ساله‌اش است و این گریه نمی‌تواند با گریه‌ی او که ناشی از تقلید است مقایسه شود. شیخ او را به سوی درک عمیق‌تر و پختگی فکری می‌برد و به او می‌آموزد که حقیقت همواره از درک ظاهری فراتر است.