بخش ۱۰۷ - حکایت آن شخص کی از ترس خویشتن را در خانه‌ای انداخت رخ زرد چون زعفران لبها کبود چون نیل دست لرزان چون برگ درخت خداوند خانه پرسید کی خیرست چه واقعه است گفت بیرون خر می‌گیرند به سخره گفت مبارک خر می‌گیرند تو خر نیستی چه می‌ترسی گفت خر به جد می‌گیرند تمییز برخاسته است امروز ترسم کی مرا خر گیرند

هوش مصنوعی: در این شعر، شخصی به خانه‌ای پناه می‌برد و رنگ چهره‌اش زرد و لب‌هایش کبود است. صاحب خانه از او می‌پرسد که چرا به این حال درآمده و او توضیح می‌دهد که در ترس از دستگیری به خاطر خرش است. او بیان می‌کند که حتی اگر خرش را هم بگیرند، شگفت‌آور نیست زیرا به تعداد بسیاری از افراد خر نسبت می‌دهند. در ادامه، صحبت به تمییز و فضیلت انسانی می‌رسد و اینکه باید زندگی را جدی گرفت چرا که هر کس جایگاه خاص خود را دارد و در این دنیا پیچیدگی‌ها و لطافت‌های زیادی وجود دارد. در نهایت اشاره می‌شود که این دنیا همانند باغی وسیع و سرشار از زیبایی‌ها و شگفتی‌هاست که هر کسی باید به توش و توان خود بپردازد.