بخش ۱۱۴ - آمدن شیخ بعد از چندین سال از بیابان به شهر غزنین و زنبیل گردانیدن به اشارت غیبی و تفرقه کردن آنچ جمع آید بر فقرا هر که را جان عز لبیکست نامه بر نامه پیک بر پیکست چنانک روزن خانه باز باشد آفتاب و ماهتاب و باران و نامه و غیره منقطع نباشد

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف شخصیت و رفتار شیخی می‌پردازد که به غزنین آمده است. او خود را به عنوان یک گدا معرفی می‌کند و اعلام می‌کند که هدفش از آمدن به شهر، خودنمایی نیست، بلکه به دنبال بندگی و خدمت به خداوند است. شیخ در تلاش است تا از دنیا و زرق و برق آن دوری کند و تنها به عشق و محبت خداوند بپردازد. او می‌گوید که هیچ طمعی ندارد و تنها در جستجوی رضایت خداوند است. شاعر به مقایسه عشق و بندگی می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق به خداوند بالاتر از هر چیزی است. عشق را عملی می‌داند که فراتر از کلمات و گفت‌وگوهاست و به عمق وجود انسان مربوط می‌شود. او در نهایت به سادگی و خلوص عشق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که عشق واقعی، هدف انسان را از دنیا و مادیات جدا می‌کند و او را به دیاری دیگر می‌برد. این شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات و باورهای عرفانی شیخ است که عشق الهی را برتر از همه چیز می‌داند و آن را اساس زندگی خود قرار می‌دهد.