بخش ۱۲۶ - صید کردن شیر آن خر را و تشنه شدن شیر از کوشش، رفت به چشمه تا آب خورد تا باز آمدنِ شیر جگربند و دل و گرده را روباه خورده بود کی لطیفترست، شیر طلب کرد دل و جگر نیافت از روبه پرسید کی کو دل و جگر؟ روبه گفت اگر او را دل و جگر بودی آنچنان سیاستی دیده بود آن روز و به هزار حیله جان برده؛ کی برِ تو باز آمدی؟ لوکنا نسمع او نعقل ماکنا فی اصحاب السعیر

هوش مصنوعی: در این شعر، داستان رقابت میان یک خر و یک شیر روایت می‌شود. خر توسط شیر شکار شده و تکه‌تکه می‌شود. شیر پس از کشتن خر از شدت تلاش تشنه می‌شود و به آب می‌رود. در این لحظه، شیر به فکر جگر و دل خر می‌افتد و می‌پرسد که این دو عضو کجا هستند. روباه، که شاهد این ماجرا است، به شیر می‌گوید که اگر دل و جگر داشت، هرگز به این وضعیت نمی‌رسید و این درد و رنج را نمی‌چشید. او به این نکته اشاره می‌کند که نبود نور دل، انسان را به فنا می‌رساند و تنها جسم باقی می‌ماند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که انسان باید به نور و روح خود بپردازد و نه تنها به ظاهر و جسمش.