بخش ۴۶ - آمدن گدا به دربار شاه
هوش مصنوعی: در این شعر، یک درویش عاشق که از لطف شاه نیک اندیش خبر می‌گیرد، به سوی او می‌رود. او امیدوار است که شاه به وعده‌اش وفا کند. درویش خاتم شاه را که مدتی به‌همراه داشته، به محرمات شاه سپرده تا به خود شاه ببرد. وقتی شاه خاتم خود را می‌بیند، او را تحسین می‌کند و به او توجه ویژه‌ای نشان می‌دهد. در این گفتگو، شاه با خنده و محبت با درویش برخورد می‌کند و درویش در خیال وصال و محبت شاه غرق می‌شود. اما شاعر به این نکته اشاره می‌کند که دنیای انسان‌ها همیشه در حال تغییر است و وصل و جدایی دائمی نیست. اگرچه امروز ممکن است کسی به وصال برسد، اما فردا ممکن است دوباره دچار هجران شود.
چون ز الطاف شاه نیک‌اندیشخبر آمد به عاشق درویش
هوش مصنوعی: زمانی که خبر محبت و لطفهای پادشاه با خرد به گوش درویش عاشق رسید، او از شنیدن این خبر شگفتزده و خوشحال شد.
زود برجست و رو به راه نهادقدم اندر حریم شاه نهاد
هوش مصنوعی: بلافاصله برافراشته شد و به سمت راه رفت، قدمی در جایگاه شاه گذاشت.
گفت شاید ز روی صدق و صفاشاه با من کند به وعده وفا
هوش مصنوعی: شاید به خاطر صداقت و پاکی روحی که دارم، پادشاه با من طبق وعدهای که داده وفا کند.
خاتم شه که مدتی زین پیشدر بغل کرده بود آن درویش
هوش مصنوعی: حاکم یا امیری که مدتی قبل در آغوش آن درویش بود.
برد با محرمان شاه سپردمحرمی رفت و نزد شاهش برد
هوش مصنوعی: برد به معنی موفقیت و پیروزی است. در این بیت، شخصی برنده می‌شود و رازهایش را به شاه میسپارد. همچنین شخصی به دلیل نزدیکی و محرمیتی که با شاه دارد، به دربار او می‌رود. به طور کلی، این بیت به ارتباط نزدیک و تأثیرگذاری بر شخصیتهای مهم اشاره دارد.
شاه چو دید خاتم خود راآفرین کرد محرم خود را
هوش مصنوعی: وقتی شاه دید که انگشترش در اوج زیبایی و ارزش قرار دارد، از آن تعجب و ستایش کرد و به آن نزدیک شد.
گفت بیرون رو ز راه ادبخاتم‌آرنده را درون بطلب
هوش مصنوعی: از ادب فاصله بگیر و به درون خود بپرداز، زیرا کسی که همواره بر جریان زندگی و قلمرو خویش تسلط دارد، مایه نیکی و زیبایی را در درون میطلبد.
چون قدم زد به سوی شاه گداجان شد از قالب رقیب جدا
هوش مصنوعی: زمانی که او به سمت شاه قدم برداشت، جان گدا از بدن رقیب جدا شد.
شاه دشمن‌گداز دوست‌نوازدر لباس نیاز و خلعت ناز
هوش مصنوعی: شاهی که دشمنان را نابود می‌کند و دوستان را با محبت در آغوش می‌گیرد، در ظاهری متواضع و با لباس ساده و دلنواز جلوه می‌کند.
سخن آغاز کرد خنده‌کنانکه گه خنده خوش بود سخنان
هوش مصنوعی: با لبخند شروع به صحبت کرد و گفت که بعضی زمانها، خندیدن و خوشگفتن بسیار دلچسب است.
از سر لطف هم‌زبانش ساختوز شکرخنده نوش جانش ساخت
هوش مصنوعی: از روی محبت، او را همزبان خود کرد و با خندهای شیرین، او را خوشحال و سیراب کرد.
هر نفس دیده سوی او می‌داشتگوش بر گفتگوی او می‌داشت
هوش مصنوعی: هر لحظه به او نگاه میکرد و به سخنانش گوش میداد.
عاشق خویش را نواخت بسیعاشق لطف خویش ساخت بسی
هوش مصنوعی: محبت و عشق به خود انسان، او را از طریق زیباییها و لطفهایش بسیار تحت تأثیر قرار می‌دهد. عشق به خود باعث می‌شود تا انسان به خاطر خوبیها و ویژگیهایش، احساس شوق و محبت بیشتری نسبت به خود پیدا کند.
دل عاشق درین خیال افتادکه به کف دامن وصال افتاد
هوش مصنوعی: دل عاشق به خیال این افتاده که به دست آوردن وصال معشوقش، مانند گرفتن دامن اوست.
لیک از آن‌جا که دور گردون‌ستهر زمان حالتی دگرگون‌ست
هوش مصنوعی: اما از آن‌جا که دنیای ما همیشه در حال تغییر و تحول است، هر لحظه حال و هوایی متفاوت دارد.
گر دلی را به وصل بنوازدبازش از داغ هجر بگدازد
هوش مصنوعی: اگر دلی را به وصال و نزدیکی خوشحال کند، سپس از درد جدایی آن دل را خاموش و آزاد سازد.
دایم اسباب وصل پیدا نیستاگر امروز هست فردا نیست
هوش مصنوعی: همیشه امکان برقراری ارتباط وجود ندارد، اگر امروز فرصتی برای نزدیک شدن باشد، فردا ممکن است این فرصت وجود نداشته باشد.