شمارهٔ ۸۴ - هلالی جغتایی

در کوی تو آمد بسرم سنگ ملامتمشکل که ازین کوی برم جان بسلامت

نتوان گله از جور و جفایی که تو کردیجور تو کرم بود و جفای تو کرامت

امروز درین شهر مرا حال غریبستنی رای سفر کردن و نی روی اقامت

شد سیل سرشکم سبب طعنه مردمتوفان بلا دارم و دریای ملامت

«قد قامت » و فریاد مؤذن نکند گوشآن کس که بفریاد بود زان قد و قامت

ای دل، که تو امروز گرفتار فراقیامروز تو کم نیست ز فردای قیامت

بی روی تو یک چند اگر زیست هلالیجان میدهد اینک بصد اندوه و ندامت