شمارهٔ ۱۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات خود در مورد عشق و بندگی می‌پردازد. او تأکید می‌کند که جز بندگی و اطاعت از معشوق، کار دیگری از دستش برنمی‌آید. شاعر به محبوبش هشدار می‌دهد که به زیبایی خود مغرور نشود، زیرا زیبایی زودگذر است و دوام ندارد. همچنین، او از جفا و بی‌وفایی در عشق انتقاد می‌کند و می‌گوید در جایی که وفا باشد، این مسائل مهم نیستند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در عشق، حقیقت‌ها و واقعیات همیشه خود را نشان می‌دهند، حتی اگر در ابتدا انکار شوند.
جز بندگیم کاری از دست نمی آیدمن بنده فرمانم، تا دوست چه فرماید؟
هوش مصنوعی: من فقط به بندگی مشغولم و از دستم کاری برنمی‌آید. من به دستورات محبوبم عمل میکنم، هرچه او بخواهد.
تو عمر من و وصلت آسایش عمر منیارب! که رقیب تو از عمر نیاساید
هوش مصنوعی: تو عزیز و محبوب من هستی و بودن تو باعث آرامش زندگیام میشود، ای کاش رقیب تو هرگز از عمرش کاسته نشود.
ای گل، تو بحسن خود مغرور مشو چندینکین خوبی ده روزه بسیار نمی پاید
هوش مصنوعی: ای گل، تو به زیباییها و حسن خود مغرور نباش، زیرا این زیبایی و خوبیهای ظاهری ماندگار نیستند و خیلی زود از بین میروند.
تا چند جفاگاری، شوخی و دل افگاری؟جایی که وفا باشد اینها بچه کار آید؟
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی بی‌وفایی کنی و دلم را بشکنی؟ در جایی که وفا و راستگویی باشد، این کارها کمارزش میشود و مهم نیست.
در عشق هلالی را انکار کنند امااین کار چو پیش آید افکار نمی شاید
هوش مصنوعی: در عشق، ممکن است کسی هلالی را نپذیرد و انکار کند، اما در واقع وقتی این موضوع مطرح میشود، افکار و باورها نمیتوانند آن را نادیده بگیرند.