شمارهٔ ۲۰۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر با حسرت از یک مسافر صحبت می‌کند که هنوز برنگشته است. او در انتظار بازگشت آن محبوب دلخواهش است و روز وداع را با گریه به یاد می‌آورد. دلش به شوق دیدار او بسیار پر می‌زند و آرزو می‌کند زودتر برگردد. شاعر همچنین به درد و رنج دوری از او اشاره می‌کند و امیدوار است که روزی او بر سر خاکش بیافتد. در پایان، او به این نکته اشاره می‌کند که در غیاب محبوبش، نشانی از او باقی نمانده است.
آه! از آن ماه مسافر، که نیامد خبرشاو سفر کرده و ما در خطریم از سفرش
هوش مصنوعی: آه! از آن ماهی که به سفر رفته و خبری از او نداریم. در غیاب او، ما در خطر و نگرانی هستیم.
رفتم و گریه کنان روز وداعش دیدمای خوش آن روز که باز آید و بینم دگرش
هوش مصنوعی: در روز خداحافظیاش، با گریه به وداعش رفتم و خوشحالم که امید دارم روزی دوباره او را ببینم.
دیر می آید و جان منتظر مقدم اوستمردم از شوق، خدایا، برسان زود ترش
هوش مصنوعی: این بیت به وصف حالتی میپردازد که مردم به شدت منتظر آمدن شخصی خاص هستند و در عین حال دلشان میخواهد او هرچه زودتر بیاید تا به آرزوی خود برسند. به نوعی احساس شوق و انتظار را به تصویر میکشد.
می پرد مرغ هوا جانب او فارغ بالکاش می بود من دلشده را بال و پرش!
هوش مصنوعی: پرندهای آزاد در آسمان به سوی او پرواز می‌کند و من آرزو میکنم که ای کاش من هم مانند دلشدهام، بال و پر داشتم.
گرچه امروز مرا کشت و نیامد بسرمکاش فردا بسر خاک من افتد گذرش!
هوش مصنوعی: هرچند امروز مرا از بین برد و خبری از او نیست، ولی کاش فردا به سراغ قبری که من در آن خوابیدهام، بیاید و گذرش به آنجا بیفتد!
در فراقت ز هلالی اثری بیش نماندزود باشد که بیایی و نیابی اثرش
هوش مصنوعی: در دوری تو، اثری از هلالی باقی نمانده است. به زودی خواهی آمد اما نمیتوانی نشانی از آن را پیدا کنی.