شمارهٔ ۲۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی‌های بهار و عطر گل‌ها اشاره می‌کند و از احساس خوشایند خود در این فصل می‌گوید. او به آرزوی کسی که از دیدن گل‌ها خوشحال می‌شود، فکر می‌کند و از نسیم دل‌انگیزی که بوی گل را می‌آورد، لذت می‌برد. همچنین، او آرزو دارد که یار او در باغ باشد و به جای گل‌ها، به یکدیگر نظر بیفکنند. در نهایت، شاعر از زیبایی‌های گل و لاله و آرامشی که در باغ وجود دارد، سخن می‌گوید.
آمد بهار و خوشدلم از رنگ و بوی گلآن به که می کشم دو سه روزی به روی گل
هوش مصنوعی: بهار آمد و من از زیبایی و عطر گل‌ها شاد هستم، و این را بهتر میدانم که به جای نوشیدن شراب، چند روزی را در کنار گل‌ها بگذرانم.
گل دیدم، آرزوی کسی در دلم فتادکز دیدنش کسی نکند آرزوی گل
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به مشاهده یک گل اشاره می‌کند که باعث می‌شود یاد و آرزوی کسی در دلش به وجود بیاید. این آرزو به گونهای است که میخواهد فقط خودش از زیبایی گل بهرهمند شود و هیچکس دیگری به طور خاص به آن دل نبندد.
این دم که بوی دلکش گل می دهد نسیمبس دلکش است گشت گلستان به بوی گل
هوش مصنوعی: این لحظه بوی خوش گل‌ها را به همراه دارد و نسیمی که میوزد، بسیار دلپذیر است. بوی گل‌ها فضای گلستان را زیباتر کرده است.
خوش آن که یار باشد و من در حریم باغمن سوی او نظر فکنم، او به سوی گل
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که محبوبش در نزدیکی اوست و او در باغ خود به طرف محبوبش نگاه می‌کند، در حالی که محبوب نیز به سوی گل‌ها مینگرد.
دید آن دو رخ هلالی و آسوده دل نشستاز جست و جوی لاله و از گفت و گوی گل
هوش مصنوعی: دو چهره هلالی را دید و با خیالی راحت از جستوجوی لاله و صحبت کردن با گل‌ها دست کشید.