شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: این غزل درباره عشق و دردی است که عاشق به خاطر دوری معشوق احساس می‌کند. شاعر معشوق را کسی می‌داند که هیچ‌کس دیگری به پای او نمی‌رسد و در بازار عشق، به خاطر او از همه چیز بی‌زحمت رهایی یافته‌است. او به سرنوشت بد خودش اشاره می‌کند و می‌گوید که بختش به او خیانت کرده است. در ادامه، شاعر درباره بی‌تابی و غم دلش می‌نویسد و از معشوق می‌خواهد که به او رحمت کند، زیرا دلش زخم دارد و دچار سوز و گداز است. در نهایت، او به شدت از ناتوانی در پنهان کردن درد و غم خود سخن می‌گوید و این شرایط موجب ناله و آه دلش شده است.
ای که از خوبان مراد ما تویی مقصود همچون تویی هرگز نبودست و نخواهد بود هم
هوش مصنوعی: ای کسی که از نیکان هستی، تو هدف و مقصود ما هستی. هیچ‌کس دیگر نمیتواند مانند تو باشد و هرگز هم نخواهد بود.
تا به سودای تو افتادیم در بازار عشقاز زیان هر دو عالم فارغیم، از سود هم
هوش مصنوعی: در دنیای عشق، وقتی دل به تو دادیم و به شوق تو به این بازار آمدیم، نه از ضرر این دنیا غمگینیم و نه دلمشغولی به سود دنیوی داریم.
بس که بخت بد مرا سرگشته دارد چون فلکاز فلک ناشادم و از بخت ناخشنود هم
هوش مصنوعی: بخاطر بدشانسیام چنان سردرگم و پریشانم که مانند گردونهای در حال چرخش، نه میتوانم از این چرخش رها شوم و نه از سرنوشت ناخوشایند خود راضی هستم.
گرد راهش گر برویم گل نخواهد کرد عشقچشم من گریان چرا شد، چهره گردآلود هم؟
هوش مصنوعی: اگر به سمت او برویم، عشق مانند گلی شکوفا نخواهد شد. چرا چشمان من گریه می‌کند و چهرهام پر از غبار و غم است؟
آخر، ای آرام جان‌ها، رحمتی فرما که منسینه مجروح دارم، جان غم فرسود هم
هوش مصنوعی: ای آرامش جان‌ها، لطفی کن، چون من دلbroken دارم و جانم از غم خسته شده است.
سوز خود را چون نهان دارم؟ کزان رخسار و زلفدر دل افتاد آتش و از جان برآمد دود هم
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم عواطف و احساسات عمیق خود را پنهان کنم؟ زیرا از زیبایی چهره و موهای تو در دلم شعلهای ایجاد شده و دود آن از جانم بلند شده است.
چون دل زار هلالی بی تو افغان برکشیدچنگ بر درد دلش در ناله آمد، عود هم
هوش مصنوعی: زمانی که دل بیتاب و غمگین به یاد تو نالهای بلند کرد، ساز عود نیز از شدت درد و غم با آن همصدا شد.