شمارهٔ ۲۸۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس شگفت‌انگیز عشق و ارادت به محبوب و همچنین غم جدایی و فانی بودن انسان‌هاست. شاعر می‌گوید که اگر در حرم محبوب باشیم، این سعادت بزرگی است و در هر قدم باید ارادت خود را نشان دهیم. او از بی‌احترامی به عشقش می‌گوید و تأکید می‌کند که ایام زندگی کوتاه است و بهتر است که در کنار یکدیگر باشیم. شاعر به وضعیت انسانی خود اشاره می‌کند که در این دنیا غریب است و به زودی به عدم بازمی‌گردد. او همچنین می‌گوید اگرچه رقیبش ممکن است بیشتر از او مورد توجه باشد، اما او خود را خدمتگزار محبوب می‌داند. در نهایت، او می‌گوید که زندگی وفایی نمی‌آورد و از دوستان و یاران غمگین‌تر از خود یاد می‌کند و یادآور می‌شود که امید به لطف محبوب اگرچه کم است، اما همین که در کنارش باشیم، خود غنیمت است.
زهی سعادت! اگر خاک آن حرم باشیمبهر طرف که نهی پای در قدم باشیم
هوش مصنوعی: چه خوشبختی! اگر ما خاک آن حرم باشیم، در هر جایی که قدم بگذاریم، یاد و نشانهای از آنجا خواهیم داشت.
مکوش اینهمه در احترام و عزت ماکه ما بخواری عشق تو محترم باشیم
هوش مصنوعی: برای چه اینقدر در باره احترام و عزت ما تلاش میکنی، وقتی که ما به خاطر عشق تو در جایگاه پستی قرار بگیریم؟
مرو، که آخر ایام عمر نزدیکستبیا، که یک دو سه روز دگر بهم باشیم
هوش مصنوعی: نرو، چون پایان عمر به سرعت نزدیک می‌شود؛ بیایید و چند روز دیگر را با هم بگذرانیم.
غریب ملک وجودیم و اندکی ماندستکه باز ساکن سر منزل عدم باشیم
هوش مصنوعی: ما در این دنیا به عنوان مهمانی غریب هستیم و مدت زیادی برای زندگی نداریم، به زودی دوباره به حالت عدم و بیوجودی برخواهیم گشت.
رقیب را بجناب تو قدر بیش از ماستسگ توایم، چرا از رقیب کم باشیم؟
هوش مصنوعی: رقیب تو از ما بیشتر ارزش دارد، ما مانند سگی به تو وفاداریم، پس چرا باید از رقیب خود کمتر باشیم؟
حریف بزمگه عیش را وفایی نیسترفیق ما غم یارست، یار غم باشیم
هوش مصنوعی: رفیق ما در این مراسم شادمانی، وفاداری ندارد و ما هم باید در کنار همدیگر غم و اندوه یارمان را تحمل کنیم.
نه حد ماست، هلالی، امید لطف از دوستغنیمتست اگر قابل ستم باشیم
هوش مصنوعی: ما به جایی نمیرسیم، هلالی، ولی امید داشتن به محبت دوست، یک نعمت است حتی اگر قابل ظلم و ستم باشیم.