شمارهٔ ۳۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس عمیق عشق و درد فقدان می‌پردازد. شاعر از فراق محبوب خود به شدت رنج می‌برد و اشک‌ها و رنگ زرد چهره‌اش نشان‌دهنده‌ی غم اوست. او از رنج و جفاهایی که به خاطر عشق تحمل می‌کند سخن می‌گوید و آرزو دارد که روزی دوباره به محضر محبوبش برسد. آتش عشق درون او شعله‌ور است و به او آرامش نمی‌دهد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که غم عشق بتان سنگدل باعث بی‌خوابی و بی‌خوری‌اش شده است. در کل، این شعر نمایان‌گر عواطف شدید و تضادهای عشق و درد است.
از فراق آن پری هر دم فزون شد درد منساخت ظاهر درد دل را اشک و رنگ زرد من
هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر دوری آن پری، درد من بیشتر میشود. ظاهر درد من را اشک و رنگ زردی که بر صورت لرم نشسته، نشان میدهد.
تا بکی از عشق او جور و جفا خواهم کشید؟ای رفیقان، سوخت دیگر جان غم پرورد من
هوش مصنوعی: تا کی باید از عشق او رنج و سختی بکشم؟ ای دوستان، دیگر جانم از غمهایش آتش گرفته است.
گرچه دور از آستان دوست گشتم خاک راهکاش! روزی باد در کویش رساند گرد من
هوش مصنوعی: هرچند که از درگاه عشق دور افتادهام، ای کاش که غبار قدمهایم روزی باد را به کوی او برساند.
آتش عشق تو در جان من شیدا فتادشد مدد با آتش عشق تو آه سرد من
هوش مصنوعی: شعلههای عشق تو در وجود من شعله‌ور شده و با این آتش، آه سرد من هم به یاری آمده است.
چون هلالی در غم عشق بتان سنگدلمحنت و اندوه خوبان برد خواب و خورد من
هوش مصنوعی: مانند هلالی که در غم عشق معشوقان بیرحم قرار دارد، درد و اندوه زیباییها باعث شده که خواب و خوراک من از بین برود.