رباعی شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از وضع خود ناله می‌کند و به بدنامی و سرزنش‌هایی که از سوی مردم به او می‌شود اشاره می‌کند. او از ناتوانی و ضعف خود در برابر این سرزنش‌ها شکایت دارد و آرزو می‌کند که ای کاش کسی می‌بود تا او را یاری کند و به جلو براند تا پیش از مرگ، گام‌هایی بردارد.
در مصطبهٔ عمر ز بدنامی چند؟عاجز شده از سرزنش عامی چند
هوش مصنوعی: چقدر در جایگاه عمر از بدنامی و عیوب خسته و ناامید شدهایم؟ چند نفر از مردم معمولی ما را سرزنش کردهاند؟
کو قوت پایی که مرا گیرد دستتا پیش اجل باز روم گامی چند
هوش مصنوعی: کسی را میطلبم که بتواند مرا یاری کند و دستم را بگیرد تا از خطر مرگ دور شوم و چند قدمی جلوتر بروم.