بخش ۱۸ - حکایت
هوش مصنوعی: این متن شاعری است که به شکل مثنوی نوشته شده و درباره عشق و رنج‌های عاشقانه صحبت می‌کند. در ابتدا داستان کبکی روایت می‌شود که بر موری می‌خندد و به خاطر این خنده دچار مشکلاتی می‌شود. نویسنده با استفاده از این مثال بیان می‌کند که عشق و رنج باید در زندگی پذیرفته شوند و خنده‌های ظاهری نتوانند نشان‌دهنده درونیات واقعی انسان باشند.
سپس داستان جذاب و غم‌انگیز مجنون و رابطه‌اش با پدرش بازگو می‌شود. مجنون در عشق خود رنج می‌کشد و از مشکلات ناراحت است، اما در عین حال به عشق خود افتخار می‌کند و داستانش مورد توجه دیگران قرار می‌گیرد.
در ادامه، شاعر به ستایش عشق می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که عشق واقعی با تمام دردها و چالش‌ها همچنان زیبا و ارزشمند است. عشق نه تنها نباید ترس و اضطراب ایجاد کند، بلکه قوت و آزادی را به همراه می‌آورد. در نهایت، توجه به زیبایی و ثروت در وجود عشق و تاثیر آن در زندگی عاشقان بیان می‌شود.
کبکی به دهن گرفت موریمی‌کرد بر آن ضعیف زوری
یک کبک، مورچهای را به دندان گرفته و بر آن موجود ناتوان فشار می‌آورد.
زد قهقهه مور بیکرانیکای کبک، تو این چنین ندانی
مورچهای در دوردست فریاد و قهقهه زد: کهای کبک تو زورمندی نمیدانی.
شد کبک دَری ز قهقهه سستکاین پیشهٔ من نه پیشهٔ تست
کبک دری هم قهقهه سر داد و سست شد و گفت: بله زورمندی و زورگویی کار من است نه تو!
چون قهقهه کرد کبک حالیمنقار ز مور کرد خالی
در آن حال که کبک آواز سر داد مورچه را رها کرد.
هر قهقهه کاین چنین زند مردشک نه که شکوه ازو شود فرد
چنین قهقههای (و خنده بیجا) بیتردید هیبت و شکوه آدمی را میبرد.
خنده که نه در مقام خویش استدر خورد هزار گریه بیش است
هر خنده بیجا و بیمحل، شایسته و درخور هزار افسوس و گریه است.
چون من ز پی عذاب و رنجمراحت به کدام عشوه سنجم؟
چون من خود در پی رنج و عذاب هستم، بر چه عشوه و وعدهای شاد باشم؟ (یا از کمک دیگران چه انتظاری است؟)
آن پیر خری که می‌کشد بارتا جانش هست می‌کند کار
خر پیری که بار سنگین می‌کشد، تا وقتی که زندهاست همچنان به کار خود ادامه میدهد.
آسودگی آنگهی پذیردکز زیستنِ چنین بمیرد
آنگاه از بارکشی و رنج رها می‌شود که از این شیوه زندگی رها شود.
در عشق چه جای بیم تیغ است؟تیغ از سر عاشقان دریغ است
در عشق، ترسی از خطرات وجود ندارد. خطر و شمشیر از سر عاشقان میهراسد(یا دریغ است)
عاشق ز نهیب جان نترسدجانان‌طلب از جهان نترسد
عاشق از تهدید جان نمیترسد و جوینده جانان از هیچ چیزی در دنیا نمیترسد.
چون ماه من اوفتاد در میغدارم سرِ تیغ کو سرِ تیغ؟
« دارم سرِ تیغ » یعنی قصد شمشیر دارم، قصد فدا کردن جان دارم (سرِ چیزی داشتن یعنی چیزی را قصد کردن)، کو سرِ تیغ؟ یعنی کجاست سرِ شمشیر؟
سر کاو ز فدا دریغ باشدشایستهٔ تشت و تیغ باشد
سری که در راه عشق از فدا شدن بهراسد، شایسته گردنزدن است.
زین جان که بر آتش اوفتاده استبا ناخوشی‌ام خوش اوفتاده است
هوش مصنوعی: از این جان که در آتش فرو رفته، با وجود ناراحتیام، خوشحالتر از همیشه هستم.
جانی است مرا بدین تباهیبگذار، ز جان من چه خواهی؟
هوش مصنوعی: من در این حال سختی و بدبختی هستم، پس بگذار هر چیزی که میخواهی با جان من بکنی.
مجنون چو حدیث خود فرو گفتبگریست پدر بدانچه او گفت
هوش مصنوعی: مجنون وقتی داستان خودش را برای پدرش بیان کرد، از آنچه گفت، گریه کرد.
زین گوشه پدر نشسته گریانزانسو پسر اوفتاده عریان
هوش مصنوعی: در اینجا پدر در گوشهای نشسته و به شدت گریه می‌کند، در حالی که پسرش از آن سو به زمین افتاده و بیپوشش است.
پس بار دگر به خانه بردشبنواخت به دوستان سپردش
هوش مصنوعی: پس دوباره او را به خانه برد و به دوستانش سپرد.
وان شیفته‌دل به شوربختیمی‌کرد صبوریی به سختی
هوش مصنوعی: این شخص با وجود شیفتگی و عشقش، در برابر بدبختیها و سختیها صبوری میکرد.
روزی دو سه در شکنجه می‌زیستزانگونه که هر که دید بگریست
هوش مصنوعی: روزی دو یا سه بار در عذاب و درد زندگی میکرد، به طوری که هر کس او را میدید، اشکریزان میشد.
پس پرده درید و آه برداشتسوی در و دشت راه برداشت
هوش مصنوعی: پس پرده را کنار زد و با آهی از دل به سوی در و دشت، راه خود را آغاز کرد.
می‌زیست به رنج و ناتوانیمی‌مرد کدام زندگانی
هوش مصنوعی: زندگی پر از درد و زحمت بود و بیچاره به مرگ نزدیک میشد؛ کدام زندگی چنین است؟
چون گرم شدی به عشق وجدشبردی به نشاط گاه نجدش
هوش مصنوعی: وقتی که به عشق او شوق و حرارت پیدا کردی، در شادی و سرور به سراغ خوشیهای او رفتی.
بر نجد شدی چو شیر سرمستآهن بر پای و سنگ بر دست
هوش مصنوعی: تو به شکوه و قدرتی مانند شیر سرمستی، با آهن بر پا و سنگ در دستت، به سرزمین نجد قدم گذاشتهای.
چون برزدی از نفیر جوشیگفتی غزلی به هر خروشی
هوش مصنوعی: زمانی که صدای تند و شیلنگی به گوش میرسد، تو نیز شعری زیبا و دلنشین سرودهای که در هر حالتی خوب و شاداب به نظر میآید.
از هر طرفی خلایق انبوهنظاره شدی به گرد آن کوه
هوش مصنوعی: مردم از هر سو به دور آن کوه جمع شده و در حال تماشا هستند.
هر نادره‌ای کز او شنیدنددر خاطر و در قلم کشیدند
هوش مصنوعی: هر چیز نادری که از او شنیدهاند، در ذهن و بر کاغذ ثبت کردهاند.
بردند به تحفه‌ها در آفاقزان غنیه غنی شدند عشاق
هوش مصنوعی: عشاق با آن ثروت و زیبایی که در جهان وجود دارد، به دست آوردند و از آن لذت بردند.