شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به عمق درد و رنج خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که فاصله آفاق به پای آه او بسیار زیاد است و آتش درونش باعث ایجاد حالتی دودی در آسمان شده است. هر جا که امیدی وجود دارد، ناخوشی و ناراحتی نیز آنجا به چشم می‌خورد، و در نهایت، هر جا که سنگی باشد، نشانه‌ای از سختی‌ها و مشکلات زندگی است که بر عمر او تاثیر گذاشته است.
آفاق به پای آه ما فرسنگی‌ستوز آتش ما سپهر دودآهنگی‌ست
هوش مصنوعی: آسمانها و دنیاها به عمق صدای آه ما فاصله دارند و آتش وجود ما موجب شده که آسمانها به شکل دودی زمزمه کنند.
در پای امید ماست هر جا خاری‌ستبر شیشهٔ عمر ماست هرجا سنگی‌ست
هوش مصنوعی: هر جا که امید داریم، در زیر پایمان خاری وجود دارد و هر جا که سنگی هست، نشانه‌ای از سختیهای زندگیمان است.