شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ارتباط عمیق و عاشقانه‌اش با معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که روشنایی معشوقش مانند ماه است و در این روشنی، از روز و شب دنیا بی‌خبر است. اما وقتی چشم معشوقش را می‌بندد، شب‌های دوری از او برای شاعر به مانند روزهای سیاهی تبدیل می‌شود. در واقع، شاعر احساس تنهایی و غم فراق را بیان می‌کند.
با روز رخ تو گرچه ای دوست چو ماهاز روز و شب جهان نبودم آگاه
هوش مصنوعی: دوست عزیز، حتی اگر چهره زیبا و روشنت شبیه ماه باشد، من از روز و شب این دنیا بی‌خبر بودهام.
بنمود چو چشم بد فروبست آن ماهشبهای فراق تو مرا روز سیاه
هوش مصنوعی: وقتی که غم و اندوه از چهرهام پنهان شد، آن ماه روشن که یادآور شب‌های دوریات بود، در روزگارم به شکلی تاریک و کمرنگ جلوه کرد.