شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: شعر به وصف موجودی شبیه دیو می‌پردازد که با وجود داشتن بدنی بزرگ و چاق، در کنار آن، زشتی و لاغری نیز به چشم می‌خورد. این تضاد در توصیف ویژگی‌های ظاهری این موجود، به نوعی کنایه به ناهماهنگی و تناقض در زندگی یا شخصیت دارد.
چریده دیولاخ، آکنده پهلوبi تن فربه، میان چون موی لاغر
هوش مصنوعی: دیو لاغر، مانند یک جمعیتی انبوه و پر از چربی، در میان خود، حالتی چون موی نازک دارد.