شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: شاعر از ناپیدا بودن اطلاعات و نشانه‌ها سخن می‌گوید. او می‌گوید که در دنیا چیزی که ناپیداست، نشانه‌ای ندارد و تنها انسان‌ها هستند که می‌توانند به بیان و بیانگری پرداخته و از چیزهای پیدا صحبت کنند. ولی سوال او این است که چرا تو فقط از چیزهای پیدا صحبت می‌کنی در حالی که نشانه‌ای از ناپیدا در دهانت نیست؟
پاسخی ده تا نشان یابم ز ناپیدا دهاندر جهان هرگز که دید از چیز ناپیدا نشان
هوش مصنوعی: پاسخی بده تا از نشانههای چیزهای ناپیدا مطلع شوم، چرا که در این دنیا هیچ کس نشانه‌ای از چیزهای ناپیدا ندیده است.
مردمان پیدا دهان دارند و ناپیدا سخنتو چرا پیدا سخن داری و ناپیدا دهان
هوش مصنوعی: آدمها در ظاهر به راحتی صحبت میکنند، اما در باطن رازهایی دارند که ناپیداست. اما تو چرا صحبتهای آشکار و واضحی داری، در حالی که در باطن خودت چیزی پنهان نیست؟