شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن زیبایی و جذابیت یک دختر جوان می‌پردازد که با گل شبیه و لطیف توصیف شده است. او به مانند گل سُرخی است که در دل شب شکفته و بر رویش کژدمی خوابیده است. لب‌هایش همچون دانه‌های نارس و نازک هستند، در حالی که اندیشه‌اش به مانند سوزن تیز است. شاعر می‌گوید که این دختر از بهشت فرستاده شده و زیبایی‌اش نظیری در دنیا ندارد. شب تیره، زیبایی او را آشکار کرده و روشنایی روز در زیر او پنهان است. او به گونه‌ای توصیف شده که در جهان هیچ کس شبیه او را ندیده و نشنیده است. زلف‌های مشکی او همچون دور زدن در گلبرگ‌ها جلوه‌گر است.
گل سوری بماه اندر شکفتهبر او بر کژدم جرّاره خفته
هوش مصنوعی: گل سرخی در زیر آفتاب شکفته شده و در کنار آن، کژدمی دراز و خطرناک خوابیده است.
دو لب چون دانۀ نارست لیکنبنوک سوزن اندیشه سفته
هوش مصنوعی: دو لب مانند دانهای خام و نارس هستند، اما با نوک سوزنی که به تفکر اشاره دارد، میتوانند به عمق اندیشه و احساسات نفوذ کنند.
نکوروئی که از فردوس حورابرو خوبی فرستاده است سفته
هوش مصنوعی: زیبایی که از بهشت حوری به زمین فرستاده شده است، گواهی بر خوبی و خوشی است.
شب تار آشکارا گشته دائمبزیرش روز رخشنده نهفته
هوش مصنوعی: در شب تاریکی که همیشه وجود دارد، روز روشن و درخشان به طور پنهانی زیر آن قرار دارد.
بآیین صورتی کاندر جهان کسنظیر او ندیده ست و نگفته
هوش مصنوعی: در دنیا، هیچکس نه مشابه او را دیده و نه دربارهاش چیزی گفته است.
چو گل گویی شکفته عارضینشوز او زلفین مشکین گرد رفته
هوش مصنوعی: وقتی صورتش را مانند گل میگویی، موهای مشکیاش دور او را احاطه کرده است.