شمارهٔ ۱۳۸
هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه است که به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند. شاعر با توصیف زلف‌های معشوق به گل‌های خوش بو و دو رخسار او به باغ اشاره می‌کند. وجود زلف‌ها و زیبایی‌های معشوق دل شاعر را آزرده و در عین حال به او عذر می‌دهد. شاعر در نهایت به زیبایی و تأثیر این شکل و شمایل بر احساساتش اشاره می‌کند و از باغبان به عنوان نمادی از زیبایی و لطافت در عشق یاد می‌کند.
حلقهٔ زلفش به گل بر غالیه دارد همیگل به بوی غالیه سنبل به بار آرد همی
هوش مصنوعی: زلف‌های او مانند گلی است که بر روی قالی قرار گرفته و بویی از قالی به مشام میرسد، به طوری که سنبل (گل) به وجود میآید و شکوفا میشود.
نیست سنبل کان خط مشکین آن ترک منستدیده چون آنرا ببیند سنبل انگارد همی
هوش مصنوعی: سنبل، که یک گل خوشبو است، از لباسی که دختر زیبای من به تن دارد، بیخبر است. وقتی که چشمش به او بیفتد، گمان می‌کند که همان سنبل است.
عذر جانست آن رخ و آن غمزگان آزار دلآن رخان چو عذر خواهد این دل آزارد همی
هوش مصنوعی: آن چهره زیبا و آن نگاه نازک، مانند عذری است که دل را میآزارد. اگر این دل، رنجیده شود، همچنان به خاطر آن رخسار نازنین عذرخواهی می‌کند.
باغبانند آن دو زلفش ، باغ دو رخسار اوآنک آنک باغبان در باغ گل کارد همی
هوش مصنوعی: زلف‌های او مانند باغبان هستند و صورتهایش مانند باغی است که آن باغبان در آن مشغول به کار است.