شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند. برف روی کوه به مانند وجود عشق است و پرنده‌ای که در هوا در حال پرواز است، به سبکی عشق اشاره می‌کند. شاعر با اشاره به سرمای شدید، از احساس سردی و نفسی که در دشت و کوه‌ها وجود دارد، صحبت می‌کند و این طبیعت خنک را برای شاه جهان توصیف می‌کند.
از برف سر کوه چو ذات الحُبُکستوین برف پرنده در هوا بس سُبُکست
هوش مصنوعی: برف بر فراز کوه همانند محبت خالص و ناب است، و این برف که در آسمان سقوط می‌کند، بسیار سبک و آزاد است.
ای شاه جهان، بنده ز سرما تُنُکستکوه و در و دشت گنبدان بس خُنُکست
هوش مصنوعی: ای پادشاه عالم، من به خاطر سرمای زیاد از کوه‌ها و دشتها به تنگ آمدهام، چرا که در اینجا فضای سرد و خوشی حکمفرماست.