شمارهٔ ۹۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تمجید از ویژگی‌های انسانی و مقام آدمی می‌پردازد که به واسطه‌ی پیوند با خداوند و فرزندی اوست. او به نعمت‌ها و خوشبختی‌هایی که از این پیوند به دست آمده اشاره می‌کند و به نوعی به زبان استعاره از رنج‌های بندگان سخن می‌گوید که به خاطر العلاقة‌ای که با خداوند دارند، خرسند و راضی‌اند.
ای فخر زمانه را ز پیوندی توآدم شده محتشم ز فرزندی تو
هوش مصنوعی: ای گرامی زمانه، تو به واسطه‌ی پیوند خود، آدمی باوقار و شایسته شدهای.
زین گونه به رنج بنده خرسند شدیچون درخورَد از روی خداوندی تو؟
هوش مصنوعی: چگونه از رنج و سختی من خوشحال شدی، در حالی که بر طبق ذات خداوندیات باید مرا درک کنی؟