شمارهٔ ۵۵ - امیر معزی

ای شده ملک و دین ز کلک تو راستکلک تو کار ملک و دین آراست

دل صافیت مَطلع قَدَرستکفِ کافیت مقتضای قضاست

همت تو محیط چون فلک استنعمت تو بسیط همچو هواست

دست تو ابر و جود تو مَطَرستلفظ تو دُرّ و طبع تو دریاست

عادت تو به فخر پیوسته استسیرت و رسم تو ز عیب جداست

گر تفاخر بود ز خدمت توآن تفاخر عَلَی‌الخُصوص مراست

هست یکتا به مهر تو دل منپشت من در پرستش تو دوتاست

صد عطا از تو بیش یافته‌امهر یکی را هزار شکر و ثناست

قصهٔ خویش با تو دانم‌ گفتحاجت خویش از تو دانم خواست

چون بود روزگار من که مراخرج پیدا و دخل ناپیداست

بار بسیار و بارکش اندکچاکران بیش و مرکبان کم وکاست

دی مرا بود فکرت امروزبازم امروز فکرت فرداست

گرچه در پایگاه و کیسهٔ مننه ستورست و نه ستور بهاست

به‌ یک اشتر که تو مرا بدهیهمه کارم تمام گردد راست

برکات سخاوت تو مرافتح باب هزارگونه عطاست

از بقای تو دور باد فناتا به دهر اندرون بقا و فناست

بر تن و دلت و جانت باد ایجابهرچه اندر جهان به‌خیر دعاست