شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر دعوت به نوشیدن شراب و لذت بردن از زندگی است. شاعر از معشوق می‌خواهد که می ناب و خالصی بیاورد که همانند یاقوت می‌درخشد و روح را شاداب می‌کند. او به زیبایی و شادی اشاره می‌کند و می‌گوید که در دل انسان، شراب طرب و آرامش به وجود می‌آورد. اگر شراب وجود نداشته باشد، دل‌ها و جان‌ها خراب خواهند شد. شاعر همچنین به قدرت و ارزش شراب تاکید می‌کند و می‌گوید که اگر شراب در دست عقاب باشد، نااهلان هرگز از آن بهره‌مند نخواهند شد. این اشعار در واقع اشاره به اهمیت عشق، شادی و لذت‌های زندگی دارد.
بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستیو یا چون برکشیده تیغ پیش آفتابستی
هوش مصنوعی: میخواهم آن شرابی را بیاوری که فکر میکنی روحش مانند یاقوت خالص است یا مثل شمشیری است که در مقابل خورشید درخشش دارد.
بیا کی گویی اندر جام مانند گلابستیبه خوشی گویی اندر دیدهٔ بی‌خواب خوابستی
هوش مصنوعی: بیا و بگو که آیا در جام مانند گل و گلاب هستی، در حالی که در خوشی و آرامش به خواب رفتهای و در چشمهای خوابآلودت، خواب را تجربه میکنی.
سحابستی قدح گویی و می قطر سحابستیطرب گویی که اندر دل دعای مستجابستی
هوش مصنوعی: ای همچون ابر، مانند جامی پر از شراب، و ای فرح بخش، چون باران. در دل تو دعایی است که به جایی خواهد رسید.
اگر می نیستی یکسر همه دل‌ها خرابستیوگر در کالبد جان را به دل هستی شرابستی
هوش مصنوعی: اگر تو وجود نداشتی، همه دل‌ها آشفته و خراب میشدند و اگر در جسم خود هستی، دل‌ها مانند شراب شاداب و سرشار از زندگیاند.
اگر این می به ابر اندر به چنگال عقابستیاز آن تا ناکسان هرگز نخوردندی صوابستی
هوش مصنوعی: اگر این شراب در ابر به چنگال عقاب باشد، تا آن زمان هیچکس دیگری نخواهد چشید و در این صورت، هیچکس نخواهد توانست از آن بهره‌مند شود.