شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دوست خود می‌گوید که روزگار به نفع دوستی و ارتباط آنهاست و حسودانی هستند که به این رابطه حسادت می‌کنند. همچنین از او می‌خواهد که با نوشیدن باده‌ای که اندوه را از بین می‌برد، به جمع آنها بپیوندد؛ زیرا کار و زندگی آنها به یکدیگر وابسته است.
ای یار چو روزگار یار من و توستبس کس که حسود روزگار من و توست
هوش مصنوعی: ای دوست، زمانی که زندگی ما با هم است، حسد بسیاری از افراد فقط به خاطر ارتباط و دوستی ماست.
این باده که اندوه‌گسار من و توستبرگیر و بیا که کار کار من و توست
هوش مصنوعی: این نوشیدنی که ما را از غم آزاد میکند، بردار و بیا، زیرا این کار متعلق به من و تو است.