شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از ناامیدی در عشق سخن میگوید و بیان میکند که در عشقش هیچ امیدی به خوشبختی ندارد. او احساس میکند که از آتش عشق میسوزد، اما هیچ نشانهای از محبت و دلسوزی از طرف معشوق نمیبیند.
در عشق توام امید بهروزی نیستوز عهد شب وصال تو روزی نیست
هوش مصنوعی: در عشق تو، به آیندهای روشن امیدی ندارم و از زمانی که با هم بودیم، روزی برای وصالت وجود ندارد.
از آتش تو دلم چرا میسوزدچون هیچ تو را عادت دلسوزی نیست
هوش مصنوعی: دل من از آتش عشق تو میسوزد، اما تو هیچ گاه به دل کسی نمیسازی و به آن توجهی نمیکنی.