شمارهٔ ۲ - حکیم نزاری

کاش که من بودمی هم ره باد صباتا گذری کردمی وقت سحر بر سبا

نامه ی بلقیس جان سوی سلیمان دلکس نرساند مگر هدهد باد صبا

گر بگشاید ز هم چین سر زلف دوستبیش نبوید کسی نافه ی مشک ختا

بی هده جان می کنم خون جگر می خورماین منم آخر چنین دوست کجا من کجا

مهر تو با جان من در ازل آمیختندهجر ، مرا و تو را کی کند از هم جدا

آری اگر حاسدان تعبیه ای ساختندشکر که نومید نیست بنده ز فضل خدا

ور بستاند ز من دنیی و دین باک نیستبر همه چیز دگر غیر تو دارم رضا

یوسف جانم تویی زنده به بوی تو امچند کنم پیرهن در غم هجرت قبا