شمارهٔ ۷۷

هوش مصنوعی: غزل از شاعر، با تصاویری زیبا و شاعرانه آغاز می‌شود که ماه نو را تشبیه به چهره‌ای زیبا کرده و ساقی را دعوت به سرو شراب می‌کند. شاعر از آتش درون خود که سی روزه است، سخن می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که آن را با آب خنک و خوشبو آرام کند. او همچنین به زیبایی و روشنی شراب مانند لعل مذاب اشاره می‌کند و رویایی را توصیف می‌کند که در آن جواهرات پاک و آفتاب را می‌بیند. شاعر بیان می‌کند که علی‌رغم تمایل به دوری از می، امروز به آن جذب شده است و خود را در عالم خرابی می‌یابد. او نسبت به بحث‌های فقهی و امور آخرت بی‌اعتنا است و در حالی که مست و آشفته است، از عالمان دینی انتقاد می‌کند که مردم را از حقایق زندگی دور می‌سازند. در پایان، شاعر خود را در میانه این محاجه می‌بیند و به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند از پاسخ خودداری کند، زیرا تجربه‌اش او را در این روز به چالش کشیده است.