شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ناامیدی و دلشکستگی عاشقان اشاره می‌کند و می‌گوید که وعده‌ها و فریب‌ها (عشق‌های ناپایدار) دیگر نمی‌تواند دل نازک‌دلان را آرام کند. او از تجربیات خود صحبت می‌کند و به ستیز و جدایی در روابط عاشقانه اشاره می‌کند. همچنین، شاعر یادآور می‌شود که اگر دو نفر به هم علاقه‌مند باشند، هیچ مانعی بر سر راهشان نخواهد بود. او به دشواری‌های عشق و تسلیم در برابر آن اشاره کرده و بر عدم توجه به ملامت‌ها و انتقادها تأکید می‌کند. در نهایت، شعری از جفا و درد عاشقانه را به تصویر می‌کشد که در آن ناامیدی و چالش‌های عاطفی وجود دارد.
به وعده مده بیش از اینم فریبکه نازک دلان را نباشد شکیب
هوش مصنوعی: نباید بیش از این با وعده‌ها فریبم، چون دلهای حساس تاب چنین فریبی را ندارند.
تو را هر چه می بینم از خوی تونمی بینم الّا ستیز و عتیب
هوش مصنوعی: هر بار که تو را میبینم، فقط خصومت و جنگطلبیات را مشاهده میکنم و چیز دیگری از تو نمییابم.
جفا بر اسیران بی دل کنندولیکن هم آخر به حد و حسیب
هوش مصنوعی: آزاری که بر دلباختگان میرود، به هر حال در نهایت به شمار و اندازهای میرسد.
اگر دل به دل می رود باک نیستمیان دو یک دل نباشد حجیب
هوش مصنوعی: اگر دلها به هم نزدیک شوند، مهم نیست که بین دو دل، فاصله یا مشکلی وجود داشته باشد.
به پای طلب در بیابان عشقمحلی ندارد فراز و نشیب
هوش مصنوعی: در جستجوی عشق، در دشت وسیع احساس، نوسان و تغییر جایگاهی ندارد و انسان تنها باید به جلو پیش برود.
عنان چون بدادی نزاری ز دستمگر پای داری کنی چون رکیب
هوش مصنوعی: وقتی که افسار اسب را به زاری از دست دادی، مگر میتوانی مانند سوارکار، خود را روی پای خود نگهداری؟
به تسلیم در قلزم عشق رومدار از نهنگ ملامت نهیب
هوش مصنوعی: به تسلیم در عمق عشق نپرداز، زیرا ممکن است از انتقاد و عیبجویی دیگران آسیب ببینی.