شمارهٔ ۱۸۸
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و ارادت نسبت به محبوب می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که قبله‌گاه او تنها چهره محبوبش است و برای او سجده و عبادت می‌کند. او تأکید می‌کند که نیایش او تنها به خاطر وجود محبوب است و نه به خاطر مکان‌های مذهبی دیگر. شاعر همچنین می‌گوید که اگرچه ممکن است دیگران به این عشق دین نداشته باشند، اما برای او این عشق مهم‌ترین اصل است. او از جستجوی نشانه‌های مذهبی در مکانه‌هایی چون صومعه‌ها دوری می‌کند، زیرا آنجا مکان مسکینان است و عشقِ واقعی را درک نمی‌کند. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که راه عاشق و عاقل فرقی ندارد و هر دو در عشق راستین مشترک هستند.
کنون که قبله ی من روی آن نگارین استسجود پیش رخ او کنم که راه این است
هوش مصنوعی: اکنون که هدف و محبوب دل من صورت زیبا و دلربای اوست، برای عبادت و سجده پیش چهرهاش میروم، چون این تنها راهی است که باید رفت.
نماز من چو در این قبله طاعت است و قبولز خاک قبله ی خود ساختن چه آیین است
هوش مصنوعی: نماز من هنگامی که به سوی این قبله برگزار میشود، نشانهای از طاعت و قبول خداوند است. اما اگر انسان از خاک قبلهاش، یعنی جایگاه عبودیت و بندگی خود، ساخته شود، چه معنایی دارد؟
چو روی دوست بود فارغم ز قبله ی غیراگر چه کفر تو باشد ولی مرا دین است
هوش مصنوعی: وقتی چهره محبوب پیش من باشد، از هر جا که باشد احساس آرامش میکنم؛ حتی اگر اعتقاد تو با من در تضاد باشد، برای من وجودت اهمیت دارد.
چو دیر هست چه جویم نشان صومعه بازکه کنج صومعه ها مسکن مساکین است
هوش مصنوعی: اگر زمان زیادی گذشته، چه چیزی را باید در جستجوی نشان صومعه بیابم؟ به یاد داشته باش که گوشههای صومعه تنها جایگاه افراد نیازمند و بیپناه است.
نگنجد این سخن اندر دهان ناقص عقلکه این سخن نه برازای مرد خود بین است
هوش مصنوعی: این گفته به قدری عمیق و با ارزش است که عقل ناقص و ناتوان نمیتواند آن را درک کند. چنین سخنی فقط شایستهی مردانی است که به خود و تواناییهایشان اعتماد دارند.
نزاری و می و معشوق و کنج دیر مغانطریق عاقل و مجنون بی غرض این است
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به این است که عشق و سرمستی و وجود معشوق در کنار نشاط و آرامش، نشانه‌های واقعی زندگیاند. مسیر زندگی انسان، چه با عقل و چه با جنون، باید بدون نگرانی از هدف و عاقبت ادامه یابد.