شمارهٔ ۳۷۷

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به مسائلی چون خودشناسی، ایمان و معنویت اشاره دارد. شاعر به گدایی که بر خود نمی‌تواند تاجی بنهد، می‌گوید که نباید از خودی که او را محدود کرده، بیرون بیاید. او تأکید می‌کند که باید از خیالات فریبنده ی خود رها شود و بر معرفت و اخلاص تمرکز کند. همچنین، او به اهمیت دوستی و تلاش برای رسیدن به حقیقت اشاره دارد و می‌گوید که فردی که درگیر مشغلات دنیوی است، نمی‌تواند به هدف اصلی خود برسد. در نهایت، شاعر از سادگی و اطمینان به سرنوشت صحبت می‌کند و توصیه می‌کند که از راه‌های نادرست خودداری کرده و دل را به تسلیم و رضا باز کند تا به حقیقت نزدیک شود و از دیگران مستقل باشد.