شمارهٔ ۳۸۰ - حکیم نزاری

باده خوریم ز اول شب تا دم صباحمستی کنیم چون شتران علم جناح

زاهد که دل به شاهد دنیا دهد کجادر خانقه بماند و در خلوت و صلاح

با دوست بایدم که چو بی دوست هیچ نیستآسایشی ز زندگی و راحتی ز راح

گویند می مخور که حرام است بل که خوکبر مستحق به وقت ضرورت بود مباح

ما آب خوریم و تو خون می خوری به جهلعین عقوبت است و گمان می بری فلاح

عهد وفا ز مردم ناکس طمع مدارهرگز تو بوی مشک شنیدی ز مستراح

قلاّش خوان مرا نه نزاری و لایق استاین نام عاشقانه که خود کردم اصطلاح