شمارهٔ ۴۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و چالش‌های آن می‌پردازد. شاعر به تفاوت‌های نگرش و طرز تفکر افراد اشاره می‌کند و می‌گوید هر کسی روش خاص خود را در زندگی دارد. او به طعنه‌های بدخواهان بی‌اثر اشاره می‌کند و معتقد است که عشق و دل‌سپردگی فراتر از این نوع نظرات است. همچنین به ارتباط عمیق عاشق و معشوق و تأثیرات آن بر زندگی افراد پرداخته و نشان می‌دهد که حتی در دل شکستگی‌ها و حسادت‌ها، عشق و ارادت همچنان برجا است. در پایان شاعر اشاره می‌کند که اگرچه ممکن است دچار شکست شود، ولی همچنان در این احساسات خود باقی خواهد ماند.
هر کس نظرِ خاطر با خوش منشی داردآری دلِ مشتاقان با جان کششی دارد
هوش مصنوعی: هر کسی که با خوشروئی و نیکویی برخورد کند، میتواند دلهای دلتنگ و مشتاق را به سوی خود جلب کند.
از طعنۀ بی حاصل بدخواه چه می خواهداو عاقل و من عاشق هر کسی روشی دارد
هوش مصنوعی: عاقل از انتقادات و بیفایدهی بدخواهان بیتوجه است، در حالی که من که عاشق هستم، هر کس روش خاص خود را دارد.
گر تو بروی امّا در پردۀ زهّادیاین رندِ خراباتی هم پرورشی دارد
هوش مصنوعی: اگر تو بروی، اما در پردهی زهد و ریاضت زندگی کنی، این دیوانهی میخانهنشین هم پرورش یافته است.
صرّافِ وجودِ ما خونِ دلِ رز باشدخود سنگِ محک گوید هر زر که غشی دارد
هوش مصنوعی: وجود ما مانند صرافی است که در آن رنج و درد وجود دارد، اما در عین حال، هر چیزی که ظاهری ناپاک دارد، در واقع قیمت واقعیاش مشخص میشود.
ما ریخته خونِ رز در حلقِ و حسودِ ماخونِ دل خود خورده هر کس خورشی دارد
هوش مصنوعی: گلهای سرخ به خاطر حسادت ما آسیب دیدهاند و هر کسی که خوراک خاصی دارد، دل خودش را میخورد و غمگین است.
گفته ست نزاری را ناگاه بسوزانممن نیز رضا دادم گر یخ تبشی دارد
هوش مصنوعی: ناگاه تصمیم گرفتم که نزار را بسوزانم و به همین دلیل، با خونسردی قبول کردم، حتی اگر برودری من درد و رنجی دارد.