شمارهٔ ۴۶۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی خیانت و نیرنگ عاشقانه است. شاعر از ترک معشوقی صحبت می‌کند که ابتدا با صداقت و خیرخواهی قدم جلو گذاشته، ولی سپس به عهد خود خیانت می‌کند. این معشوق با عشق و وفا آغاز می‌کند اما در نهایت درد و جفا بر آتش دل شاعر می‌افزاید. شاعر حسرت می‌خورد در حالی که نمی‌داند چرا معشوق چنین رفتار کرده و به این بی‌وفایی رسیده است. او اعتراف می‌کند که هرچند ممکن است معشوق به او ظلم کند، اما نمی‌تواند به بدی او چیزی بگوید. در نهایت، رابطه‌ی عشق و خیانت را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که عشق پر از اسرار و پیچیدگی‌هاست.
آن ترک که با ما قدم از صدق و صفا زدیاغی شد و بر یُرت گهِ عهد و وفا زد
هوش مصنوعی: آن دختری که با ما به صداقت و دوستی مسیر را طی کرده بود، به ناگاه سرکش و نافرمان شد و عهد و پیمان وفاداری را نادیده گرفت.
اوّل به وفا گرم تر از برق درآمدآخر به جفا صاعقه در خرمنِ ما زد
هوش مصنوعی: در ابتدا با وفا و صمیمیت به ما روی آورد، اما در نهایت با خیانت ناگهانی و سختی، به ما آسیب رساند.
بُل غاغ شد از لشکرِ غم ملکِ وجودمتا دستِ تطاول به گریبانِ جفا زد
هوش مصنوعی: غم و اندوه مثل یک لشکر به وجودم حمله کرده است، تا آنجا که به خاطر ستم و بیرحمیهایم، به اوضاع خودم شکایت میکنم.
هر آه که از سینۀ من دود برآوردآتش ز نفس در جگرِ بادِ صبا زد
هوش مصنوعی: هر آه و نالهای که از دل من بلند میشود، مانند دودی برمیخیزد که آتش ناشی از نفسهای نسیم صبح را در دل خود دارد.
خاطر به که پیوست که ببرید ز ما مهردر خیلِ که افتاد و سرا پرده کجا زد
هوش مصنوعی: دل کسی به چه کسی پیوست که عشق و محبت ما را از خود برکَند، و در جمع چه کسی بود که پرده عواطف را به کنار زد؟
گر جور کند بر من و گر تیغ زند یاربا کس نتوان گفت چرا کرد و چرا زد
هوش مصنوعی: اگر معشوق بر من ستم کند یا با شمشیر به من حمله کند، هیچکس نمی‌تواند بگوید چرا این کار را کرد و چرا به من آسیب زد.
بر هر چه کند دوست سخن نیست نزاریچون می رسدش گر بزند یا بنوازد
هوش مصنوعی: هر چیزی که دوست انجام دهد، قابل بحث و نظری نیست. وقتی دوست به شخصی نزدیک میشود، چه او را بزند و چه نوازش کند، اهمیت ندارد.