شمارهٔ ۴۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات و حالات عاشقانه می‌پردازد. شاعر می‌گوید که چگونه عشق و ارتباط با معشوق می‌تواند به نوعی دشوار و در عین حال زیبا باشد. او اشاره می‌کند که حتی اگر لحظه‌ای به وصال و نزدیکی به معشوق نرسد، باز هم ارزش تلاش و آرزو را دارد. شعر همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق و تاثیری که بر دل عاشق دارد اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که عشق و آرزوی وصال می‌تواند باعث رنج و آتش دل شود. در نهایت، شاعر به ظلم و بی‌عدالتی که در عشق وجود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید گاهی خیال معشوق نمی‌تواند تسکین‌دهنده باشد.
تا با منت این ملال باشدکی با منت اتّصال باشد
هوش مصنوعی: تا زمانی که این درد و رنج است، رابطه و پیوند نیز برقرار میماند.
هر چند که صحبتِ گداییبا پادشهی محال باشد
هوش مصنوعی: هرچند که صحبت کردن با یک پادشاه برای یک گدا غیرممکن است، اما این نشاندهنده فاصله و نابرابریهای اجتماعی میباشد.
نتوان دانست هم بکوشمباشد که مگر وصال باشد
هوش مصنوعی: نمیتوانم بفهمم، حتی اگر تلاش کنم، شاید در نهایت به وصالی برسم.
گر حسن کند شگفت نبودآن را که چنین جمال باشد
هوش مصنوعی: اگر زیبایی و نیکویی بروز کند، شگفتآور نیست، چرا که چنین جمالی وجود دارد.
جز خاکِ درِ تو آتشِ دلننشاند اگر زلال باشد
هوش مصنوعی: تنها خاک درب تو می‌تواند آتش دل را خاموش کند، اگر خود این خاک پاک و زلال باشد.
اندیشه نمی کنی که چندینبی داد و ستم وبال باشد
هوش مصنوعی: به این فکر نمیکنی که ظلم و ستم بیش از حد، چه عواقب سختی به دنبال خواهد داشت.
از کویِ تو جان برد نزاریهرگز نبرد خیال باشد
هوش مصنوعی: از مسیر تو هرگز نمیتوانم جان سالم به در ببرم، زیرا همیشه خیال تو را در ذهن دارم.