شمارهٔ ۵۲۸ - حکیم نزاری

محققان که ز خُم‌خانهٔ ازل مستندنخست نیست بباشند و بعد از آن هستند

روندگان حقایق برسته‌اند از خودکه هم ز گام نخستین به دوست پیوستند

ز پا فرو ننشینیم تا به دست آریمبسا که بیهده برخاستند و بنشستند

به میوه زان نرسیده دست بدبختانکه شاخ نیک بلند ست و عاجزان پست‌اند

گره از آن نگشادند باز از این رشتهکه هر گروه دگر صورتی دگر بستند

سر مقام نداریم و فارغیم ز گنجبسی چو ما ز چنین کُنج ها برون جستند

به نزد ما چه خطا توبه‌ء مزلزل راهزار توبه محکم درست بشکستند

بیا به کوی خرابات عارفان را بینبه می نشسته و هر یک دو جام بر دست اند

شراب شوق بخورند و مست لایعقلچنان شدند که از هر دو کون وارستند

نزاریا ببُر از خود که بت پرستیدنبه مذهب من از آن به که خویش بپرستند