شمارهٔ ۵۵۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم جدایی و هجران صحبت می‌کند. او در شب جدایی به یاد معشوقش می‌افتد و از شدت اندوه و پریشانی دل، به نوحه‌گری خواهد پرداخت. شاعر به زیبایی‌های چشم معشوق اشاره می‌کند که باعث فتنه و انحراف شده است و از اینکه به او اعتماد کرده و راز دلش را به او گفته، احساس پشیمانی می‌کند. او اعلام می‌کند که تمام وجودش را برای عشق باخته و از اینکه دیگران به او حسادت می‌کنند، دلخور است. در کل، احساساتی چون عشق، درد، غم، و پشیمانی در این شعر به تصویر کشیده شده است.
شب هجران که دلم نوحه گری ساز کندبا خیالت گله هجر تو آغاز کند
هوش مصنوعی: در شب جدایی، دل من به ناله و گریه خواهد افتاد و با یاد تو، شروع به شکایت از دوریات می‌کند.
آنچنان زار بگریم ز پریشانی دلکه اجل تا به سحر صد رهم آواز کند
هوش مصنوعی: بهقدری از دلشکستگی و غم میگریم که انگار مرگ تا سحر میتواند صد بار به من خبر دهد و من بیوقفه در حال گریهام.
ای بسا فتنه که از چشم تو در آفاق استتو چه کردی همه آن خانه برانداز کند
هوش مصنوعی: چشم تو میتواند سبب ایجاد مشکلات و فتنههای زیادی در دنیا باشد، اما تو چه اقداماتی انجام دادهای که باعث ویرانی همه چیز شود؟
محرمت کردم و انگشت نمایم کردیبی دل آنکس که تو را معتمد راز کند
هوش مصنوعی: من به خاطر تو به کسی دیگر اعتماد نکردم و از آنچه که میدانم، پرده برداشتم، اما تو با بیوفاییات مرا رسوا کردی. کسی که راز تو را در دل نگه دارد، باید به تو اعتماد کند.
با تو در باخته‌ام بود و وجود و سر خویشبازی چست چنین عاشق جان باز کند
هوش مصنوعی: من تمام هستی و وجودم را در عشق تو باخته‌ام و به این خاطر که عاشق شدم، به راحتی جانم را هم به خطر میاندازم.
گر نزاری ز تو لافی زند آن عین خطاستاو چه مرغی ست که بر شاخ تو پرواز کند
هوش مصنوعی: اگر کسی از تو به طور ناروا شکایت کند، این کاملاً نادرست است. او چه پرندهای است که بتواند بر روی شاخه تو پرواز کند؟