شمارهٔ ۵۷۸
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به جدایی و عشق می‌پردازد. او می‌گوید که روزی جدایی به پایان خواهد رسید و دوباره آفتاب وصال خواهد درخشید. شاعر به معشوقش می‌گوید که در قامتی بلند و زیبا، بگذار مَی باغ را بچرخاند تا به بستان برسد. او دلمان را که از عشق رنج می‌برد، به مرهمی تشبیه می‌کند که تنها از نزدیکی معشوق آرامش می‌یابد. همچنین، بر اهمیت صداقت و شجاعت در عشق تأکید می‌کند و می‌گوید مردان واقعی باید در شرایط سخت همچون خلیل در برابر آتش بایستند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که باید با شجاعت و مطمئن به عشق، به جلو رفت و به رویارویی با مشکلات عشق بپردازد.
آخر شبِ جدایی روزی مگر سرآیدوان آفتابِ وصلت از جانبی برآید
هوش مصنوعی: در انتهای شب جدایی، روزی خواهد آمد که این شب به پایان برسد و آفتاب وصال دوباره از افق دیگری طلوع کند.
تو سر کشیده و من طوقِ وفا به گردنساکن که اسبِ حسنت ناگه به سر درآید
هوش مصنوعی: تو به خودت میرسی و من همچنان به وفاداریام ادامه میدهم، گویی که اسب زیباییات به ناگهان بر سر من میرسد.
ای سروِ باغِ جانم بخرام تا به بستانکز قامتِ بلندت خم در صنوبر آید
هوش مصنوعی: ای سروِ باغِ جانم، به آرامی حرکت کن تا به گلستان بیایی؛ زیرا قد بلند تو باعث میشود که صنوبر نیز خم شود.
درمان چه می کند دل درد از تو راحت آمدمرهم چه می نهد جان زخم از تو خوش تر آید
هوش مصنوعی: دل دردی که از تو دارم، درمانش چه فایده ای دارد؟ حتی مرهمی که ممکن است برای آن بگذارند، روح و جانم را از زخم هایت راحت تر نمی کند.
در عشق مردِ صادق هم چون خلیل بایدتا وقتِ آزمایش آتش برو برآید
هوش مصنوعی: در عشق، یک مرد راستین باید مانند حضرت ابراهیم (خلیل) باشد و در زمان آزمایشها و سختیها، ثابت قدم و استوار بایستد.
آن جا که بی محابا تیرِ بلا روان شدمردی تمام باید تا در برابر آید
هوش مصنوعی: در جایی که خطر و مشکلات به شدت پیش میآید، باید فردی قوی و شجاع وجود داشته باشد تا بتواند در برابر آنها بایستد.
ای پای مال کرده بی خود نزاری ات راآری چو بر سر آیی باشد که بر سر آید
هوش مصنوعی: ای کسی که بیدلیل به سختی و فشار دچار شدهای، وقتی به اوج برسی و خودت را در موقعیت بهتری ببینی، ممکن است مشکلات و سختیها دوباره به سراغت بیایند.