شمارهٔ ۶۲۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالاتی از عشق و درد و تسلیم در برابر معشوق است. شاعر از معشوق درخواست کمک و بخشش می‌کند و ابراز می‌دارد که هر چه از او بگذرد، اعتراضی نمی‌کند. او به عمق درد و رنج خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش همچون جعبه‌ای پر از غم است. در این شعر، خلاف رفتار و عواطف شاعر، او نمی‌تواند از عشق خود دور شود و در نهایت به حالت ناامیدی و زاری می‌رسد. شعر به خوبی تضاد بین عشق و درد را نشان می‌دهد و احساسات را به تصویر می‌کشد.
هین که به جان آمده‌ام دست گیررحم کن و بار دگر در پذیر
هوش مصنوعی: بیدار باش که من به شدت نیازمند کمک تو هستم، لطفاً به من رحم کن و دوباره مرا بپذیر.
هر چه کنی من نکنم اعتراضبر من اگر رفت خطایی مگیر
هوش مصنوعی: هر کاری که انجام دهی، من هیچ اعتراضی نخواهم کرد. اگر هم اشتباهی پیش آید، نگران نباش.
تیغ ز بازوی تو و سر ز منگردن تسلیم نپیچد اسیر
هوش مصنوعی: تیغ تو قویتر از آن است که برنده باشد و من در برابر تو تسلیم نخواهم شد. اسیر نخواهم بود.
بس که کمان گوشهٔ ابروی توبر دلم از غمزه روان کرد تیر
هوش مصنوعی: چقدر شیوهٔ نگاه تو بر دلم تیر میزند و باعث غم و اندوه میشود.
شد تُتُق سینهٔ من جعبه‌ایجعبه نکرده‌ست کسی از حریر
هوش مصنوعی: سینهام به گونهای پر شده که انگار درونش یک جعبه مخفی از حریر وجود دارد، اما هیچکس آن را نگشوده و نمیداند چه چیزی در آن است.
بر دل پر آتش من رحم کندل چه حدیث است تنور اثیر
هوش مصنوعی: به دل آتشین من رحم کن، چه حکایتی است که این احساس همچون تنور داغ و سوزان است؟
بر مژه ی چشم پر آبم ببخشچشم غلط می‌کنم ابر مَطیر
هوش مصنوعی: من بر مژههای پر از اشکم لطف کن و ببخش، چون چشمانم به خاطر ابرهای بارانی به اشتباه میافتند.
ناله ی زارم بشنو هم چو نیگونه ی زردم بنگر چون زریر
هوش مصنوعی: گریه و فریاد من را بشنو، مانند نیی که زرد شده است، به من توجه کن و به حال و روزم بیندیش.
عقل ز من گشت جدا از جنونخلق ز من گشت نفور از نفیر
هوش مصنوعی: عقل من از من جدا شد و جنون باعث شد که دیگران از من بیزار شوند.
هم نظری کن به نزاری زارچند کند ناله به زاری چو زیر
هوش مصنوعی: به نظر هم می‌رسد که نزار در حال شکایت و نالهای غمانگیز است، همچنان که زیر بار فشار و غمهایش به سر میبرد.