شمارهٔ ۶۴۱
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به مسأله عشق و نیاز به معشوق می‌پردازد. او آرزو دارد که اگر خداوند به او برکت و عمری طولانی عطا کند، بتواند همواره در نزدیکی معشوق خود باشد. او در دل به درگاه معشوق تضرع می‌کند و از اینکه هیچ کسی جز او نمی‌تواند در این چالش به او کمک کند، احساس تنهایی می‌کند. عشق را نه تنها یک احساس، بلکه یک راز عمیق می‌داند که تنها عارفان از آن آگاه‌اند. شاعر از نداشتن محبوبی که بتواند درد دلش را با او در میان بگذارد، رنج می‌برد و تحمل دوری از معشوق برایش دشوار است. او به صبر و تحمل در برابر مشکلات اشاره می‌کند و بر این باور است که هیچ‌کس نمی‌تواند سرنوشت را تغییر دهد. در پایان، با وجود تمام ناملایمات، به واقعیت عشق و تقدیر اشاره می‌کند که باید پذیرفته شود.
گر خدا دولت و بختم دهد و عمر درازدیده روشن کنم از خاک سر کوی تو باز
هوش مصنوعی: اگر خداوند به من خوشبختی و عمر زیادی عطا کند، می‌خواهم زندگیام را از خاک سر کوی تو آغاز کنم.
آستانت به تضرع ز خدا می‌خواهمکه نکرده ست کسی جز به نیاز این در باز
هوش مصنوعی: از خدا می‌خواهم که به خاطر نیاز و تضرع به درگاهت، در تو را باز کند، چرا که هیچ‌کس جز من به این در نیامده و درخواست نکرده است.
کس ندانم که در این ورطه مرا چاره کندمن و درگاه خداوند تعالی و نیاز
هوش مصنوعی: هیچ‌کس را نمیشناسم که بتواند در این شرایط سخت به من کمک کند، جز خداوند بزرگ و دعا کردن به او.
روی در روی تو می‌خواهم و کنجی همه عمربر همه خلق جهان کرده در انس فراز
هوش مصنوعی: من می‌خواهم که همیشه رو در رو با تو باشم و در گوشهای از دنیا، تمام عمرم را در کنار جمعیت انسانها بگذرانم.
من تعصب نکنم هرکه مرا عیب کندقول بدگوی یقینم که محال است و مجاز
هوش مصنوعی: من بر کسی تعصب ندارم و اگر کسی به من ایراد بگیرد، مطمئن هستم که آن گفتهها یا دروغ هستند یا واقعیت ندارند.
آتش سوخته از خام نپرسید آریمنکر عشق ندارد خبر از عالم راز
هوش مصنوعی: آتش که خاموش شده بود، از خامی نپرسید و به او گفت که منکر عشق هیچ اطلاعی از دنیای رازها ندارد.
جگرم خون شد از اندیشهٔ بی هم‌نفسیمحرمی کو که بدو قصه توان کرد آغاز
هوش مصنوعی: دل من از فکر تنهایی و بیهمنفسی کسانی که نزدیک نیستند، آزرده و خونین شده است. هیچ‌کس نیست که بتوانم با او درد دل کنم و قصهام را آغاز کنم.
بلبلان را بود آخر که بنالند به حالمن خود آن زهره ندارم که برآرم آواز
هوش مصنوعی: بلبلان وقتی که به حال من ناله میکنند، دیگر چارهای ندارند، چون من خود آن زهره را ندارم که صدای زیبایی از خود بلند کنم.
سر خود نیز همم نیست که از سایهٔ خودهستم از بیم گریزنده و چو تیهو از باز
هوش مصنوعی: من حتی از سایهٔ خودم هم نمیتوانم فرار کنم، مثل تیهو که از دست بازپرنده میگریزد.
دوش با دل ز پریشانی خود می‌گفتمتو بدین محتشم افکنده‌ای از نعمت و ناز
هوش مصنوعی: دیروز با دل خود از پریشانی و ناراحتیام سخن میگفتم و به نظر میرسد تو با آراستگی و تجمل خود، مرا از نعمت و آسایش دور کردهای.
گفت آری که نه همواره شب وصل بودروزکی چند صبوری کن و با هجر بساز
هوش مصنوعی: او گفت: بله، اما همیشه به این صورت نبوده است. کمی صبر کن و با جدایی کنار بیا.
کس نیارد به حیل دامن تقدیر به کفدست تدبیر چه کوتاه نزاری چه دراز
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند با ترفند، سرنوشت را در دستان خود بگیرد؛ چه این سرنوشت در کوتاهی عمر باشد یا در درازی.
میل مرغ از طرف دانه و غافل که قضابه سر دام بلا می‌بردش در پرواز
هوش مصنوعی: میل و خواسته پرنده به سمت دانه است و او از این موضوع غافل است که سرنوشت ممکن است او را به دام بلا ببرد.