شمارهٔ ۶۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان حال و هوای عشق و وجود چالش‌های آن می‌پردازد. او به دل خود می‌گوید که چرا در این میدان عشق غافل هستی و باید از مسیر عاشقان دوری کنی، چون آنجا تنها خطر و تلفات است. او تأکید می‌کند که چاره‌ای جز اشک ریختن و نوشیدن شراب عشق نداری. همچنین به رابطه عمیقش با احساسات عاشقانه اشاره می‌کند و بوی محبت را که همیشه در وجود او هست، توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر به نازکی و شکنندگی شرایط عاشقانه و نیاز به صبوری اشاره می‌کند.
آخر ای دل چیست چندین رستخیزعشق و میدان و تو ای غافل گریز
هوش مصنوعی: ای دل، چرا اینقدر درگیر عشق و هیاهو هستی؟ تو بیخبر و غافل از این موضوع، تنها از آن دور میشوی.
از صراط عاشقان پرهیز کننیست آنجا جز گذر بر تیغ تیز
هوش مصنوعی: از راه عاشقان دوری کن، زیرا در آنجا جز عبور از یک تیغ تیز چیزی نیست.
چارهٔ دیگر نداری جز همیناشک در دامان و می در جام ریز
هوش مصنوعی: دیگر هیچ راهی جز اینکه اشکهایت را بر زمین بریزی و در دل خود شراب بنوشی نداری.
دست در نای صراحی زن به عشقچون مؤذن بانگ بردارد که خیز
هوش مصنوعی: دستت را به آبخوری بزن و به خاطر عشق مانند مؤذنی که اذان می‌گوید، بانگ برآور که وقت حرکت فرا رسیده است.
ای که در بستان جانم شاخ مهردست در هم داده چون بیخ فریز
هوش مصنوعی: ای کسی که در باغ جانم، عشق و محبت مانند دو شاخه درخت به هم پیوستهاند، همچون ریشهای محکم و استوار.
هم چنان بوی محبت می‌دهدچون شود در گِل عظامم ریزریز
هوش مصنوعی: همانطور که وقتی بدنم در خاک پخش میشود، بوی محبت هنوز حس میشود.
بوی خون آید ز خاک مست منای عجب گر در نشورد خاک نیز
هوش مصنوعی: بوی خون از خاک به مشام میرسد، حیرتآور است که حتی خاک هم پاک نشود.
ای نزاری هم صبوری ممکن استنه ز اصل اصفهان خیزد حجیز
هوش مصنوعی: ای نزاری، صبر و استقامت ممکن است، اما این کار از خود اصفهان برنمیخواهد.