شمارهٔ ۶۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و جذابیت معشوق می‌پردازد. او در ابتدا از زیبایی و خنده‌ی معشوق سخن می‌گوید و آرزوی بوسه از لبان او را دارد، اما با کمی دشواری در این راه مواجه است. شاعر به عشق و وابستگی‌اش به معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در عشق باید از دنیای مادی فاصله گرفت و تنها به عشق و معشوق فکر کرد. همچنین اشاره می‌کند که عشق می‌تواند به عنوان یک نیروی قوی، انسان را از ترس‌ها و ناامیدی‌ها آزاد کند. او در نهایت به این نکته می‌رسد که در عشق باید از نصیحت و پند دوری کرد و بدون ترس به سمت معشوق رفت. شاعر با توجه به ویژگی‌های معشوق و قدرت عشق، به خواننده هشدار می‌دهد که از چشم‌های آن معشوق مراقبت کند.
گفتم آیا در کنار آرم میانشخود سبک در تاب شد و آمد گرانش
هوش مصنوعی: گفتم آیا میتوانم در کنار او آرام بگیرم؟ او با سبکی خود به سوی من آمد و سنگینی وجودش را احساس کردم.
خواستم تا بوسه یی گیرم ز لعلشبی دُرِ دندان نشد پیدا دهانش
هوش مصنوعی: خواستم از لبانش بوسهای بگیرم، اما دهانش به قدری زیبا و دلنشین است که نتوانستم آن را پیدا کنم.
قفلِ لب بگشاد و خندان شد به خندهاز دهان آن گه پدید آمد نشانش
هوش مصنوعی: لبانش را باز کرد و با لبخند صحبت کرد و در آن لحظه نشانهای از احساسش نمایان شد.
چون رکابش پای بوسی چشم دارمگر به دست من دهد دولت عنانش
هوش مصنوعی: اگر او اجازه دهد و به من اختیارش را بسپارد، من با تمام محبت و احترام، چون رکابی برایش خدمت میکنم.
منعمان و بستر و بالینِ نازکما و خاکِ کوی و خشتِ آستانش
هوش مصنوعی: در زندگی ما همواره راحتی و آسایش وجود دارد، اما در عین حال، عشق و محبت به خیابان و دیوار جایی که محبوب قرار دارد، همیشه در دل ما جاری است.
هر که را شد جیبِ نام و ننگ پارهبعد ازین دامن نگیرد این و آنش
هوش مصنوعی: هر که دامنش به نامهای خوب و بد پاره شود، دیگر به این و آن وابسته نخواهد بود.
گر شود در دوست مطلق محو نَبوَدبیم و امیّد از جهنّم وز جنانش
هوش مصنوعی: اگر انسان به طور کامل در عشق به دوست غرق شود، دیگر از جهنم و بهشت بیم و امیدی نخواهد داشت.
ور برانگیزندش از خوابِ قیامتبویِ عشق آید به حشر از استخوانش
هوش مصنوعی: اگر او را از خواب قیامت بیدار کنند، بوی عشق از استخوانش به مشام خواهد رسید.
از دلِ چون کوره گر آهی بر آرمچشمۀ خور باز پوشاند دخانش
هوش مصنوعی: اگر از دل آتشین من آهی برآید، در آن صورت بخاری که از آن برمیخیزد، دوباره چشمه خورشید را میپوشاند.
ناصحِ افسرده آگاهی ندارداز تنورِ سینۀ آتش فشانش
هوش مصنوعی: نصیحت کننده غمگین از شعلههای درون خود که مانند آتشسوزی فعال است، بیخبر است.
یار شیرین است و دل فرهاد و خسروعشق خواهد زود کردن قصدِ جانش
هوش مصنوعی: عشق به یار شیرین و دل شخصی همچون فرهاد و خسرو، میطلبد که بهسرعت به تصمیمگیری دربارهی جانش بپردازد.
گرچه ترکِ سینۀ سیمین نگیردمی کند حالی به سنگی امتحانش
هوش مصنوعی: هرچند که دلِ باارزش و زیبا به دست نمیآید، اما او را در شرایط سخت آزمایش می‌کند.
فارغ از پندست و آزاد از نصیحتچون کند چون دوست می دارد چنانش
هوش مصنوعی: او از نصیحت و پند دیگران رهایی دارد و به جای آن، بر اساس احساسات و دوستی خود عمل می‌کند.
گردِ بدمستان چه می گردی نزاریالحذر از چشم های ِناتوانش
هوش مصنوعی: تو چرا به دور افرادی که مست هستند میچرخانی، ای نزار! مراقب باش که از نگاههای ناتوان آنها آسیب نبینی.
از بلا پرهیز اولا تر نگه کنتیرِ غمزه در کمان ِابروانش
هوش مصنوعی: برای جلوگیری از مشکلات و خطرات، باید از تیر غمزه و نیشهای پر از زهر چشمانش بهره بگیری.
هر که انسانیّتی دارد نزاریناگزر باشد ز یارِ مهربانش
هوش مصنوعی: هر کس انسانیّت و اخلاق نیکو داشته باشد، همیشه به یاد دوست مهربانش خواهد بود و از او دور نمیشود.
تا چه کار آید چه خواهد کرد ممسکگر نباشد جان فدایِ دل ستانش
هوش مصنوعی: تا چه کار میآید، چه کار خواهد کرد کسی که بخیل است؟ اگر دلش را بدهد، جانش فدای آن میشود.