شمارهٔ ۷۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به مسأله عشق و دوستی می‌پردازد و به ما یادآوری می‌کند که برای رسیدن به عشق واقعی و دوست داشتن دیگران، باید از خودخواهی و خواسته‌های شخصی گذر کنیم. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر به دنبال دوست هستیم، نباید به خودمان وابسته باشیم و باید برای دیگران ارزش قائل شویم. همچنین، اشاره‌ای به ضرورت ترک خودپرستی و فراموش کردن منیت داریم تا بتوانیم به عشق واقعی دست یابیم. این ترکِ خود و گذر از حالت‌های پایین‌تر انسانی، راهی است برای رسیدن به بالاترین مرتبه‌های معنوی و عشق حقیقی.
مردانه وار بر گذر از آرزوی خویشدیگر مبین به دیده خود دیده سوی خویش
هوش مصنوعی: با شجاعت از پی آرزوهایت نرو، دیگر به خواسته‌های خود با امید نگاه نکن.
روی دل کسان نتوان دید و روی دوستگر روی دوست خواهی منگر به روی خویش
هوش مصنوعی: نمیتوان به دل دیگران پی برد و اگر به دنبال دیدن چهره دوست هستی، بهتر است به خودت نگاه نکنی.
ور برگ ترک خویشتنت نیست در سلوکبیرون مشو ز جدول پرگار کوی خویش
هوش مصنوعی: اگر به خودت وابسته نیستی و خودت را کنار گذاشتهای، از مسیر خود خارج نشو و از دایرهای که به آن تعلق داری، دور نشو.
دعوی دوستی تو در دوستی دوستآنگه مسلم است که باشی عدوی خویش
هوش مصنوعی: ادعای دوستی تو زمانی در دوستی دوست مسلم و معتبر است که خودت دشمنی با خود را کنار گذاشته باشی.
تا از نسیم دوست شوی ممتلی دماغباید که بر نتابی از باد بوی خویش
هوش مصنوعی: برای اینکه به بوی دلخواه دوست نزدیک شوی، باید توانایی و آمادگی این را داشته باشی که نتوانی عطر و رایحه خود را از باد دور کنی.
بگذشتن از مراتب اکوان دیو چیستباز آمدن به خوی ملایک ز خوی خویش
هوش مصنوعی: عبارت به این معناست که گذشتن از مراحل و صفات دنیوی و مادی، مشابه با دیوانگی است و بازگشت به ذات ملکوتی خود، شبیه به حال فرشتگان است. انسان باید از حالت‌های نادرست و پایین‌تر عبور کند تا به صفات والای خود و الهی برگردد.
برخوان نزاریا که صموت از جواب بهتا وا رهی ز مظلمه گفتگوی خویش
هوش مصنوعی: بیا و بپرداز به درد و دل، که سکوتی از ناگفتهها در میان است و تو از مسألههای ناگفتهی خود دور نمیمانی.