شمارهٔ ۷۶۴ - حکیم نزاری

چند خواهم سوخت آه از دردِ دلدر عذابم سال و ماه از دردِ د ل

هر چه کردم قصد آه از دستِ دوستبر نفس بگرفت راه از دردِ دل

حالتی دارم که نتوان گفت بازگه ز سوزِ عشق و گاه از دردِ دل

سینه ای هم چون تنور از سوزِ عشقرنگِ رویی هم چو کاه از دردِ دل

در وجودم می فتد برقِ فراقهم چو آتش در گیاه از دردِ دل

گر فرو گریم همه اجزایِ خاکخون شود بی اشتباه از دردِ دل

هم مگر صاحب نظر یا بد خبرچون کند در من نگاه از دردِ دل

چون منی داند که من چونم ز هولدردِ دل باشد گواه از دردِ دل

بر نزاری گر بنالد عیب نیستقصّه بنویسم به شاه از دردِ دل

گویم ای دردِ مرا درمان ز توبا تو آوردم پناه از دردِ دل